Feliz ano e prospero aninovo

Non sei que será de vos pero espero que vos vaia ben a todos e que o ano que entra sexa o maís fabuloso das vosas vidas.
Unha aperta.
Tede coidado ca festa de hoxe non vaides empezar o ano asi:

DESINVERNANDO

Buenass, xa fai que non poño nada aquí.. Pero pronto. Porque xa me volve facer falta ese desafogo mental e paranoico que me aporta Uns amigos .

Feliz ano

Pois eso, feliz ano a todos.

Hai auga na Luna tócate os mismísimos!!!!!

Este é o descubrimento do ano e non vai quedar pequeno ata que descubran microorganismos en Marte ou o LHC a monte durísima.
As implicacións son de tal calibre que non me da tempo nin a resumilas pero a bo entendedor…
Google xa o está celebrando

Saludos

Xa vai boa ke non me paso por aquí pero por aquí sigo. O ke pasa é ke ando liadísimo e non atopo o momento pero a ver se nos próximos meses vou cerrando proxectos(algúns xa empezaron fai 3 anos, vai sendo hora), tómome un kit-kat e vacilo un pouco por acó.

Saludos para tod@s.

bombóns recibidos!

Somentes quero agradecer a Pablo os bombóns enviados, xa foron recibidos e degustados (menos o Roi, que non obtivo autorización pediátrica para inxerir tales manxares)
Agradécese moitísimo o detalle. Unha aperta moi forte!

…después de M.J.

 De esas cosas que te lleva un rato asimilar…adiós a la sombra blanca de Michael Jackson que a pesar de todo… siempre será Michael Jackson.

No estómago e na boca das baleas viñan mancheas de camaróns…

 Esta semana ando lacazaneando na rede…lendo cousas que nunca teño tempo de ler, e atopei esto,; estou pensando en que non sería mala idea facer unha serie de fotos sobre os vellos edificios da nosa industria mariñeira.

 Todo empezou, explican Pedro e Julio facendo de guías, cunha compañía de capital noruego, que foi a primeira en operar alí. Fíxoo, en efecto, entre 1924 y 1927, según conta no seu libro A caza das baleas en augas ibéricas Héctor Quiroga . Julio enseña no lugar un vello marco de pedra cas siglas da  empresa gravadas. Aquela empresa tiña tamén socios españois e ingleses, pero é posible que xa a utilizaran antes de 1924 os noruegos, que deixaron alí unha serie de edificios de pedra e instalacións portuarias das que aínda quedan restos. 
O cambio a IBSA
Pero aqueles anos quedan lonxe. Pedro e  Julio son da segunda experiencia empresarial, a máis longa.
Despois de varios anos sen actividade, un grupo de armadores coruñeses volveron a abrir Caneliñas cunha nova empresa, Industrias Baleeiras Sociedade  Anónima, a IBSA.
O primeiro cetáceo foi despedazado e vendido nas renovadas instalacións en 1952. Dous anos despois Pedro Ares entraba a traballar alí como electricista, pero tamén botando unha man cos animais cuando facía falla. Julio Arias entraría na fábrica en 1960 para levar a contabilidade e acabaría sendo xefe de produción. A vida como traballadores da IBSA, contan, non era mala. «Sacábase un soldo estupendo, con cada balea os traballadores podía saír con mil duros no peto», conta Arias. E o traballo, ademáis, facíase rápido.
Cando chegaba un barco -ao primeiro houbo dous, o Caneliñas e o Temerario – avisabase os empleados se nese momento non se encontraban en horario de traballo. Os buques chegaban cos animais pegados aos seus costados e non tiñan moito tempo, desde a captura, para volver a porto, porque ás 15 horas a carne empezaba a estropearse.
Nunhas tres horas o animal de 18 metros e varias toneladas de peso quedaba troceado e  listo para su venda. Traballaban en eso 18 home e 14 ou 15 mulleres. Eran veciños do Pindo, O Ézaro, Gures.
Pero non só os dous barcos da IBSA chegaban a ese porto. Outro que o facía de vez en cando era o Azor , o iate de Franco, desde o que o dictador cazaba cachalotes que despois se despedazaban en Caneliñas. Tamén pasou por alí varias veces outro gran aficionado á pesca, Santiago Bernabeu, a quen os dous recordan con cariño.
Hasta 200 baleas ao ano pasaban por alí, contan Julio e Pedro mentras explican, sobre o lugar, cómo funcionaba a rampa e cómo se levaban tirados por un cable, os exemplares á nave de despiece. Unha pequena caseta no punto máis alonxado da baleeira era, explica Julio Arias, o polvorín. Alí  gardábase a munición -importada de Alemania nos anos 30- coa que se disparaban os arpóns desde o cañón de proa dos barcos. Cada arpón pesaba 70 quilos.
Din que non foron os pescadores os que mermaron o número de baleas no  Atlántico. Según Arias, os animais foron sistemáticamente aniquilados durante a Segunda Guerra Mundial polo seu parecido cos submarinos. Antes de cerciorarse do que eran, por se acaso,  pegábanlles un cañonazo.
Nos 70 xa había cupos para a caza, moitos controis e novos clientes. Se antes houbo en Gures veciños noruegos, por entonces chegaron xaponeses. Eles foron os últimos clientes. Foi entonces cando se fixo a última reforma das instalacións. Hoxe pouco queda delas. Algunhas barbas poden verse aínda pola zona. Os primeiros edificios teñen as cubertas afundidas e parte dos últimos que se levantaron padecen tamén os rigores do tempo.
Sen pegadas do pasado
As miles de baleas que por alí pasaron foron un medio de vida para moitos veciños, pero nada queda en Cee que recorde aqueles tempos. No hai un museo con restos de ósos ni de ningún outro elemento. Só conserva fotos quen as fixo. E os recordos.
Tanto a Pedro como a Julio gustáballes moito a carne de balea. Curiosamente, din, non sabía a peixe, senón a cucho. Se a un lla sirven rebozada, din, non se pode distinguir do cuadrúpedo.
Pero son só recordos. En 1986 a fábrica pasou a mellor vida e non quedou outra que comer cucho. Xa no volviu a haber intentos de abrir aquelo nin de reconvertilo noutra industria. As vellas naves, sen mantemento algún, acabarán caendo.
Tal vez o futuro pase por esos plans de urbanización que soan desde fai anos. Eso sí, avisa Julio Arias, que se preparen os inquilinos porque o vento, cando zoa, é dos duros en Caneliñas.
En 1986 cerrou en Cee a baleeira de Gures tras cerca de 60 anos de actividade e de daren traballo a centos de veciños cos miles de cetáceos capturados.

Autor:
Eduardo Eiroa 
Data de publicación:
1/3/2009

Revolución civil digital en Irán

 

 

El año pasado el mundo fue testigo de lo que fue la primera guerra a gran escala librada entre dos naciones sin bombas ni soldados en el campo de batalla, sino que de manera virtual por Internet (entre Rusia y Georgia), y ahora, en estos precisos momentos, se está librando la primera revolución civil digital de la historia de la humanidad, y está ocurriendo en la nación de Irán.

Nos van a joder

 

Nos van a joder.

Y, lo peor de todo, es que les vamos a dejar que lo hagan.

Nos mesamos los cabellos al oír hablar del canon que cargan en CDs y fotocopiadoras, cuando ese es el menor de nuestros problemas. El canon es un símbolo identificable y, además, nos duele porque sentimos que ataca a nuestros bolsillos, pero la amenaza es mayor, más insidiosa, y atenta directamente contra nuestras mentes.