Unsamigos

Tremenda leria

Arquivo para a categoría ‘relato’

El hombre que confundió a su mujer con un sombrero

Publicado por aeiraderebeca o Xullo 18, 2008

El Dr. P. era un músico de renombre, conocido desde hacía años como cantante…y como maestro…Nada más conocerle resultaba obvio que no presentaba indicios de demencia …Era un hombre muy cultivado y encantador, que hablaba bien y de manera fluida, con imaginación y sentido del humor…

” Cuál cree que es el problema”, le pregunté finalmente.

” Nada que yo sepa”, me contestó con una sonrisa, ” pero parece que la gente piensa que ocurre algo a mis ojos “

” Pero usted no nota ningún problema en la vista “

” No, no inmediatamente, aunque en ocasiones me equivoco…

Fue mientras examinaba susu reflejos…cuando ocurrió la primera cosa extraña. Le había quitado el zapato izquierdo y le había rascado la planta del pie con una llave – una prueba que parece algo baladí pero que es esencial para valorar los reflejos-, y luego, con la excusa de atornillar mi oftalmoscopio, dejé que se pusiera él mismo el zapato. Para mi sorpresa, un minuto más tarde, no lo había hecho.

” Puedo ayudar ? “, le pregunté.

” Ayudar a qué ? Ayudar a quién ? “…

” Su zapato ” repetí. ” Quizá debería ponérselo.”

Siguó mirando hacia abajo, aunque no al zapato, con intensa pero mal dirigida concentración.  Finalmente su mirada se posó en el zapato.

” Este es mi pié, ¿ verdad ?, ¿ he entendido mal ?, ¿ lo he visto mal ? “

” Mis ojos “, se explicó, y puso la mano sobre su pie. ” Este es mi zapato no ? “

” No, no loes. Eso es su pie. aquí está su zapato “

¿ Estaba bromeando?, ¿ Estaba loco ?, ¿ Estaba ciego ?

Si era una de sus extrañas equivocaciones, era la equivocación más extraña que había visto nunca.

Le ayudé con su zapato ( su pie ), para evitar más problemas y continué examinádole. su agudeza visual era buena; no le costaba ningún esfuerzo ver un alfiler en el suelo… veía perfectamente, pero ¿ qué era lo que veía ?…

” ¿ Qué es esto ? “, le pregunté tomando un guante.

” ¿ Puedo mirarlo ? “, preguntó mientras lo recogía.

” Una superficie continua ” dijo por fin, ” plegada sobre sí misma. Parece tener cinco abolsillamientos hacia afuera, sí esa es la palabra “.

” Si ” dije con precaución. ” Me ha hecho una descripción. Ahora dígame qué es “

” ¿Algún tipo de recipiente ? “

” Si ” dije ”y qué podría contener “

” ¡  Contendría su contenido ! ” dijo el Dr P. con una carcajada. ” Hay muchas posibilidades. Podría ser un monedero para cinco monedas de tamaños diferentes. Podría ser…”

” ¿ No le resulta familiar ? ¿ piensa que podría contener, que podría adaptarse a una parte del cuerpo ?

 Ninguna señal de reconocimiento se insinuó en su cara…

Yo debía tener una expresión horrorizada, pero él parecía pensar que lo había resuelto bastante bien. Había un atisbo de sonrisa en su cara. También parecía haber decidido que el exámen había acabado y empezó a mirar alrededorbuscando su sombrero. Extendió la mano y aferró la cabeza de su mujer, tentando levantarla para ponérsela. Al parecer ¿ había confundido a su mujer con un sombrero ! Parecía que su mujer estaba acostumbrada a esas cosas.

Este relato es el más famoso de los recopilados en  El hombre que confundió a su mujer con un sombrero y otros relatos clínicos por Oliver Sacks. Por supuesto es real y aunque es el más famoso los hay aún más increibles; decidí poner este por si alguien no lo conocía. Otro día más.

Publicado en Literatura, Psicoloxía, Rebeca, relato | Etiquetado: | 2 Comentarios »

SEMPRE HABIA TEMPO

Publicado por javierpose o Xuño 15, 2008

José é un home de sesenta anos, que esta vendo chover no alprende da sua casa, cando Andres pasaba cunha azada ao lombo.

-Chove José?

_Chove e ainda a chover máis.

-Venlle ben ás miñas pataquiñas

-Tamén lle viña ben que as sacharas , que xa logo non se ven no medio da herba.

-Non teño tempo José , que non dou feito, a mamá, o neno, a casa ,a horta .

_e logo Lola ?

- Lola marchou disque esto lle quedaba pequeno e marchou pa coruña. Aqui quedamos miña nai, o neno máis eu.

-E  Marisa ,tua nai ? segue na cama?

-Segue e seguirá José , ela di que non ten nada polo que levantarse, dende que morreo meu pai e xa fai deso tres anos.

-Pero a tua nai é nova , que ela e áais meu irmá Tomás son dun tempo.

-Corenta e seis , se lle queda media vida , pero ela erre que erre, querialle moito a meu pai

-Quería oh ,non vivia mais que pa él, e acordome que xa de pequenos tiraban moito un polo outro. Acordome dun dia , pero senta senta  , que cho conto.

-Non teño tempo josé.

-Veña , senta e toma un viño . Gústame tanto recordar eses tempos.

-Veña logo , pero pouco tempo que teño moito que facer.

-Tamen tes moito tempo, que che queda toda a vida.

-Tamen tes razón , Pon un viño logo . -Dixo Andrés sentando nun toro de carballo que debía de ter josé pa fender  , xa que preto del había un feixe de loureiro verde e unha toradiña de carballo cunha macheta espetada .

-E logo a onde ibas tan apurado?

-Pa leira, limpar as patacas.

-Ai non, a terra chovendo nin tocala,

-Que pasa logo, que non se pode?

-Non que e malo pa terra. Pero o que iamos. Teu pai baixaba enfurrruñado tirando da vaca e cando chegou a miña leira, a vaca deciciu para apastar no meu  arredor  . Eu estaba apañando unhas berzas pas galiñas e pregunteille a onde çia.

-ola Susiño seica a vaca nas quere? a onde a levas?

_non sei que tén que leva todo o camiño repunantando, vou pa leira de manola toda a tarde apastala vaca e quero chegar logo, para estudiar o silabario con Marisa.

Enton achegueime a teu pai e dinlle unha presa de berzas – Toma  vaillas dando para que  ande  que xa Marisa  fai un pedazo  que pasou. Teu pai  arrimoulle unha das berzas a vaca e a paloma,. que así lle  chamaban, botou a andar atrás del. Solo verlle a cara a ese rapaciño valía un cento de berzas.

Cando ia pa casa cun feixe de berzas na cabeza, ó pasar pola de manola vimos a sombra dun castiñeiro, os dous estaban sentados cun pedazo de papel nas mas e ditando o silabario . Pousei as berzas e senteime asexando por entre as silvas .

Tocaballe a teu pai e marisa era a maestra. O teu pa confundiuse e marisa berrou con él . -Non e non que non e ja que e ga ,tou farta , levantouse e botou andar.- Non marches  Marisa . dixole teu pai . -E valo decir ben. -Bou, xuroche que o fago ben ,volve. Marisa seguiu andando pero cambiu a dirección e achegose a vaca acariñandoa e decindolle _ai palomiña moito che queda que aguantar do tontiño de Suso.  (O suficientemente alto para que teu pai o escoitase) e acariciando a corda , chegou a xesta na que estaba presa, cando a ia desatar  saiu  un  paxaro da xesta  e  berrou . -Susoo,  Suso  ven, ven ver un niño,ten paxariños pequenos.

Teu pai botou correr cara xesta preguntando de que? de que é ? – non sei pero co feos que son e o feliz que me fai velos. Dixolle Marisa . -A ser de peizoca .

Quedaron mirando pos paxariños e teu pai agarrou a marisa da man e separouna uns metros da xesta. -ven ,veras . E deitaronse na herba sen deixar de mirar para o niño, non tardou en chegala peizoquiña cunha bicada  para as suas crias, pousouse no bico da xesta mirou pa un lado para o outro e colouse polo medio ata o niño. -ai ta sssssss, que bonito  dixo Marisa. – Siii . Contestou teu pai miraron un para o outro e Teu pai bicouna nos beizos. _que fas suso. -Non sei saliume. -Pois que che saia a ga,  dixolle sen deixar a sonrisa borrar de todo. doulle un bico a suso e botou a correr cara a casa.- Eite ver mañan? pregunoulle teu pai._sii , se me levanto da cama . -berrou xa correndo polo camiño. Teu pai deixouse caer no prado mirando como a peizoca lle repartia unha miñoca os paxariños.

- Asi como cho conto Andres, o primeiro bico que se deron teus pais vivo eu a traves dunha silveira e devian de andar polos oito anos.

-Que bonito debeu de ser, e encambio a miña Lola xa ves que esto lle queda pequeno. Co grande que se me fai a min, pero polo menos deume un fillo.

- E que e del ?

- Anda na escola xa caseque que estará a vir, marcho cara casa que de chover non para, a ver miña nai se merenda algo. -dixo Andres erguendose e botando a azada ao lombo.

-Pois moitas gracias, pola historía que me contache dos meus pais.

-Nada oh ,gracias a ti pola compañia e polas patacas non te preocupes que tan pronto como levante o tempo , xa chas sacho eu.

-Pois outra vez moitas gracias José.

-Nada home , saludame a tua nai e dille que a ei ir ver pa semana que ven.

…HUY MIMADRIÑA.  PA FLIPAR A QUE SI. POIS A VER SE O POÑEDES NUN COMENTARIO

Publicado en Literatura, relato | Deixar un comentario »

a Wanted ela

Publicado por javierpose o Abril 17, 2008

Billardeiros e billardeiras deste noso país, este dia quixen entrenar para domingo,a primeira ves (as vinte primeiras veces ) nada pero a seguinte vez dinlle tal billardazo que levo seis dias a busca da billarda. Onte chamoume un home que seica a viu en bregua esperando o tren  para santiago, el preguntoulle que facia alí,   e ela dixolle.

-Vou para santiago o ministerio de igualdade ou o de medioambiente,ainda non o sei, a denunciar a un cabronazo que desfixo a miña ilusión de chegar a ser parte dun carballo centenario ou milenario ou incluso unha alacena de carballo macizo . -Ti crees que hai dereito? _Ese home separoume da miña familia cun foiciño vello , logo empezou a labrarme pola cabeza e polo cu, e despois tiroume no chan. Eu pensei secar alí , tirada  coas duas feridas ainda frescas, pero non terminaba ahí a cousa , vino vir cara min co irmán da pola de abaixo e comenzou a zouparme na ferida unha e outra vez , dun golpe na ferida do cu , brinquei ca dor e ainda no aire largoume un estacazo nas costillas que ainda tou vendo as estrelas.

Así que aquí estou esperando o tren para santiago , para a ver se podo evitar a reunión que teñen estes animais en ordenes este fin de semana. Vostede ten telefono mobil ? _Pois chamalle haí a coruña para ver se pode parar o tren en bregua ,e senon poñame no rail e acabe co meu sufrimento.

Eu pregunteille o home que fixera con ela e contestoume .

-logo que ia facer,largueille un billardazo que caseque debeu chegar a boedo.

A todo o mundo ,se vedes un pau afiado no tralleto de bregua a boedo ,colledeo e quedade con él ou queimadeo ,pero por nada do mundo lle chamedes a  Renfe ,que como chegue a xunta vainos joder o campeonato.

Nada mais que recordarvos se o vedes <=> wanted-ela e chamadesme

Publicado en BILLARDA, Javier, Literatura, relato | Deixar un comentario »

 
Seguir este blog

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.