Unsamigos

Tremenda leria

Arquivo para a categoría ‘Literatura’

Ahí queda eso…

Publicado por aeiraderebeca o Abril 20, 2009

Lo siguiente es un extracto de una obra de Benedetto Croce y se refiere al periodo de su vida de entre los 37 y 49 años. Os lo dejo como reflexión para celebrar mi 29 cumpleaños; gracias a todos los que me demostrasteis cariño!!

” La obra de estos doce últimos años, que han sido hasta ahora los más fecundos de mi vida, debe permanecer aqui un poco ensombrecida, ya que representa la salida de las angustias del periodo precedente, la solución de mis conflictos interiores, y el logro del sosiego y de la calma, de esa calma que , como tal, ofrece escaso material para relato.Y al hablar de calma no pienso en el goce y el reposo, sino en el esfuerzo y el trabajo armónico, coherente y seguro; y no pienso tampoco en dividir en dos mitades el proceso de aprender y el de producir, como si primero hubiera aprendido y ahora simplemente pusiera en práctica todo ello.Lo que de verdad creo haber aprendido al llegar a este periodoes el arte de aprender sin dispersarme, como antes me ocurría, sin ir juntando estérilmente unos conocimientos con otros con el método extrínseco; aprender partiendo de una necesidad interior, guiado por unos principios, consciente de las dificultades, paciente en la espera y en dejar que las cosas maduren. Y he experimentado en mi propio ser la falsedad de la doctrina pedagógica que limita la formación a la primera parte de la vida y la verdad de la doctrina contraria que concibe la vida entera como permanente formación, y el saber como la suma del aprender y del saber. Cuando se sabe algo y no se tiene la posibilidad de seguir aprendiendo, cuando a uno se le educa y no se le dan los medios para continuar formándose, la vida se detiene, y ya no se le puede llamar vida sino muerte. “

                                                                   Aportaciones a la crítica de mí mismo

Publicado en Literatura, Rebeca | 1 Comentario »

No tenemos dinero, pero tenemos lluvia

Publicado por aeiraderebeca o Outubro 13, 2008

Llámenle efecto invernadero o lo que sea
pero, simplemente, ya no llueve
como antes.
Recuerdo en particular las lluvias de
la época de la depresión.
No había nada de dinero pero había
mucha lluvia.
No llovía sólo una noche o
un día.
LLOVÍA 7 días y 7
noches
y los sumideros de Los Ángeles
no estaban hechos para tragar tanta
agua
y la lluvia caía GRUESA,
MALVADA y
CONSTANTE
y se OÍA como golpeaba contra
los tejados y en el suelo
cataratas de agua caían desde los tejados
y muchas veces GRANIZABA
gruesos GRANOS DE HIELO
como bombas
que explotaban
y se estrellaban contra las cosas
y la lluvia,
simplemente, no
CESABA
y todos los tejados tenían goteras.
Cacerolas,
pucheros
por todas partes;
goteaba ruidosamente
y había que vaciarlos
una y otra
vez.
La lluvia alcanzaba los bordes de las veredas,
invadía el césped, subía por las escaleras y
entraba en las casas.
Había trapos de pisos y toallas
y la lluvia muchas veces llegaba a los
retretes, burbujeando, marrón, enloquecida,
en remolinos
y los coches viejos estaban en las calles,
coches a los que les costaba arrancar hasta en
días soleados.
Y los hombres que se habían quedado sin trabajo
miraban por la ventana
a sus viejas máquinas que morían
como objetos vivos
allá afuera.
Los desocupados,
fracasados en época de fracasos,
estaban prisioneros en sus casas con sus
esposas, sus hijos
y sus
mascotas,
que se negaban a salir
y dejaban excrementos en
lugares impropios.
Los desocupados se volvían locos
confinados con
sus mujeres, en otro tiempo hermosas.
Había terribles peleas
mientras las notificaciones con desahucio
caían en los buzones.
Lluvia y gritos, latas de judías,
pan sin mantequilla, huevos
fritos, huevos duros, huevos
escalfados, bocadillos de
mantequilla de cacahuete y un pollo
invisible
en cada puchero.
Mi padre, jamás un buen hombre
en el mejor de los casos, le pegaba a mi madre
cuando llovía,
y yo me metía entre ellos,
piernas, rodillas,
gritos
hasta que
se separaban.
“Te voy a matar” le gritaba yo
a mi padre, ” si le volvés a pegar,
te mato”.
“Saca a este cabrón
hijo de puta del medio”
“No Henry, quedate
con tu mamá”.
Todas las familias sufrían
pero creo que la nuestra
estaba sometida a un terror
mayor que la media.
Y por la noche
cuando intentábamos dormir
la lluvia seguía cayendo
y en la cama
en la oscuridad
al mirar la luna contra
la ventana rajada
que impedía que entrara
la mayor parte de la lluvia
yo pensaba en Noé y en el
Arca
y pensaba que el diluvio
había vuelto
todos lo
pensábamos.
Y después de pronto
paraba.
Parece que siempre
paraba
a eso de las 5 o 6 de la madrugada,
que paz entonces,
pero no exactamente silencio
porque las cosas seguían haciendo
ping
ping
ping
y ya no había niebla
y a las ocho de la mañana
había una
ardiente luz amarilla
- de un amarillo Van Gogh-
loca, cegadora
y después
los desagües del tejado
aliviados del caudal de
agua
empezaban a expandirse con
el calor
PANG PANG PANG
y todo el mundo se levantaba
y miraba afuera,
todo el césped
empapado,
más verde,
y allí estaban los pájaros
sobre el césped
PIANDO como locos,
no habían comido decentemente
durante 7 días y 7 noches
y estaban hartos de
bayas y
esperaban que los gusanos,
gusanos casi ahogados,
salieran a la superficie.
Los pájaros
tiraban de ellos para arriba
y se los echaban garganta abajo;
había mirlos y gorriones,
pero éstos
enloquecidos por el hambre,
más pequeños y más rápidos,
conseguían su
propósito.
Los hombres estaban de pie en sus porches
fumando cigarrillos,
y sabían
que había que salir
a buscar empleo
que probablemente no
existía, que había que arrancar ese coche
que probablemente no
arrancaría.
Y las en otro tiempo hermosas
mujeres
estaban en cuartos de baño
peinándose,
maquillándose,
intentando recomponer
su mundo,
intentando olvidar esa
terrible depresión que
las atenazaba,
preguntándose qué podrían
preparar para
el desayuno.
Y en la radio
nos decían que
la escuela ya había
abierto
y
poco después
allí estaba yo
de camino a la escuela,
enormes charcos en las
calles,
el sol como un nuevo
mundo
mis padres de vuelta en aquella
casa,
y yo llegando a clases
en punto.
La señora Sorenson nos recibió
con un ” no tendremos
recreo, como siempre el patio
está demasiado encharcado”
“OHHHH”, dijo la mayoría
de los chicos.
“Pero vamos a hacer algo especial
a la hora
del recreo”, continuo diciendo
“y va a ser divertido.”
Bueno, todos nos preguntábamos
en qué consistiría
y las dos horas de espera
mientras la señora Sorenson
iba impartiendo
sus lecciones
se nos hicieron largas.
Yo miraba a las
niñitas, tan lindas
todas, tan limpias y
atentas,
sentadas quietas y
derechas
y su pelo era
hermoso
bajo el sol
de California.
Después sonó la campana del recreo
y todos esperábamos
la diversión.
Entonces la señora Sorenson nos
dijo:
“ahora lo que vamos a hacer
es contarnos
unos a otros lo que hicimos
durante la tormenta.
Vamos a empezar
por la primera
fila y después con las siguientes
Michael tu
empiezas.”
Bueno empezamos a contar
nuestras historias. Michael empezó
y siguió otro y después otro,
enseguida nos dimos cuenta de que
todos estábamos mintiendo, no
exactamente mintiendo, algún chico
empezó a reírse y alguna chica
empezó a lanzar
miradas aviesas y
la señora Sorenson dijo:
“Bueno
¡Un poco de silencio!
A mí me interesa lo que
hicisteis
durante la tormenta
aunque a vosotros
no.”
Así que tuvimos que contar nuestras
historias, y eso si que eran
historias.
Una niña dijo que
cuando salió el arco iris
la primera vez
había visto el rostro de Dios
en uno de los extremos.
Pero no explicó
en cual.
Un niño dijo que había sacado
la caña de pescar
por la ventana
y había sacado un
pescadito
y se lo había dado a su
gato.
Casi todo el mundo contó
mentiras
la verdad era simplemente
demasiado espantosa y
embarazosa
de contar.
Y después sonó la campana,
el recreo
había terminado.
“Gracias”, dijo la señora
Sorenson, “estuvo muy
bien”
mañana el patio
estará seco
y podremos utilizarlo
de nuevo”
La mayoría de los chicos
aplaudió
y las niñitas
siguieron sentadas
derechas,
quietas,
tan lindas,
limpias y
atentas,
con sus cabellos hermosos
bajo un sol que
el mundo
no volvería a ver jamás.

                                           Bukowsky

Publicado en Literatura, Rebeca | Etiquetado: | 6 Comentarios »

El hombre que confundió a su mujer con un sombrero

Publicado por aeiraderebeca o Xullo 18, 2008

El Dr. P. era un músico de renombre, conocido desde hacía años como cantante…y como maestro…Nada más conocerle resultaba obvio que no presentaba indicios de demencia …Era un hombre muy cultivado y encantador, que hablaba bien y de manera fluida, con imaginación y sentido del humor…

” Cuál cree que es el problema”, le pregunté finalmente.

” Nada que yo sepa”, me contestó con una sonrisa, ” pero parece que la gente piensa que ocurre algo a mis ojos “

” Pero usted no nota ningún problema en la vista “

” No, no inmediatamente, aunque en ocasiones me equivoco…

Fue mientras examinaba susu reflejos…cuando ocurrió la primera cosa extraña. Le había quitado el zapato izquierdo y le había rascado la planta del pie con una llave – una prueba que parece algo baladí pero que es esencial para valorar los reflejos-, y luego, con la excusa de atornillar mi oftalmoscopio, dejé que se pusiera él mismo el zapato. Para mi sorpresa, un minuto más tarde, no lo había hecho.

” Puedo ayudar ? “, le pregunté.

” Ayudar a qué ? Ayudar a quién ? “…

” Su zapato ” repetí. ” Quizá debería ponérselo.”

Siguó mirando hacia abajo, aunque no al zapato, con intensa pero mal dirigida concentración.  Finalmente su mirada se posó en el zapato.

” Este es mi pié, ¿ verdad ?, ¿ he entendido mal ?, ¿ lo he visto mal ? “

” Mis ojos “, se explicó, y puso la mano sobre su pie. ” Este es mi zapato no ? “

” No, no loes. Eso es su pie. aquí está su zapato “

¿ Estaba bromeando?, ¿ Estaba loco ?, ¿ Estaba ciego ?

Si era una de sus extrañas equivocaciones, era la equivocación más extraña que había visto nunca.

Le ayudé con su zapato ( su pie ), para evitar más problemas y continué examinádole. su agudeza visual era buena; no le costaba ningún esfuerzo ver un alfiler en el suelo… veía perfectamente, pero ¿ qué era lo que veía ?…

” ¿ Qué es esto ? “, le pregunté tomando un guante.

” ¿ Puedo mirarlo ? “, preguntó mientras lo recogía.

” Una superficie continua ” dijo por fin, ” plegada sobre sí misma. Parece tener cinco abolsillamientos hacia afuera, sí esa es la palabra “.

” Si ” dije con precaución. ” Me ha hecho una descripción. Ahora dígame qué es “

” ¿Algún tipo de recipiente ? “

” Si ” dije ”y qué podría contener “

” ¡  Contendría su contenido ! ” dijo el Dr P. con una carcajada. ” Hay muchas posibilidades. Podría ser un monedero para cinco monedas de tamaños diferentes. Podría ser…”

” ¿ No le resulta familiar ? ¿ piensa que podría contener, que podría adaptarse a una parte del cuerpo ?

 Ninguna señal de reconocimiento se insinuó en su cara…

Yo debía tener una expresión horrorizada, pero él parecía pensar que lo había resuelto bastante bien. Había un atisbo de sonrisa en su cara. También parecía haber decidido que el exámen había acabado y empezó a mirar alrededorbuscando su sombrero. Extendió la mano y aferró la cabeza de su mujer, tentando levantarla para ponérsela. Al parecer ¿ había confundido a su mujer con un sombrero ! Parecía que su mujer estaba acostumbrada a esas cosas.

Este relato es el más famoso de los recopilados en  El hombre que confundió a su mujer con un sombrero y otros relatos clínicos por Oliver Sacks. Por supuesto es real y aunque es el más famoso los hay aún más increibles; decidí poner este por si alguien no lo conocía. Otro día más.

Publicado en Literatura, Psicoloxía, Rebeca, relato | Etiquetado: | 2 Comentarios »

SEMPRE HABIA TEMPO

Publicado por javierpose o Xuño 15, 2008

José é un home de sesenta anos, que esta vendo chover no alprende da sua casa, cando Andres pasaba cunha azada ao lombo.

-Chove José?

_Chove e ainda a chover máis.

-Venlle ben ás miñas pataquiñas

-Tamén lle viña ben que as sacharas , que xa logo non se ven no medio da herba.

-Non teño tempo José , que non dou feito, a mamá, o neno, a casa ,a horta .

_e logo Lola ?

- Lola marchou disque esto lle quedaba pequeno e marchou pa coruña. Aqui quedamos miña nai, o neno máis eu.

-E  Marisa ,tua nai ? segue na cama?

-Segue e seguirá José , ela di que non ten nada polo que levantarse, dende que morreo meu pai e xa fai deso tres anos.

-Pero a tua nai é nova , que ela e áais meu irmá Tomás son dun tempo.

-Corenta e seis , se lle queda media vida , pero ela erre que erre, querialle moito a meu pai

-Quería oh ,non vivia mais que pa él, e acordome que xa de pequenos tiraban moito un polo outro. Acordome dun dia , pero senta senta  , que cho conto.

-Non teño tempo josé.

-Veña , senta e toma un viño . Gústame tanto recordar eses tempos.

-Veña logo , pero pouco tempo que teño moito que facer.

-Tamen tes moito tempo, que che queda toda a vida.

-Tamen tes razón , Pon un viño logo . -Dixo Andrés sentando nun toro de carballo que debía de ter josé pa fender  , xa que preto del había un feixe de loureiro verde e unha toradiña de carballo cunha macheta espetada .

-E logo a onde ibas tan apurado?

-Pa leira, limpar as patacas.

-Ai non, a terra chovendo nin tocala,

-Que pasa logo, que non se pode?

-Non que e malo pa terra. Pero o que iamos. Teu pai baixaba enfurrruñado tirando da vaca e cando chegou a miña leira, a vaca deciciu para apastar no meu  arredor  . Eu estaba apañando unhas berzas pas galiñas e pregunteille a onde çia.

-ola Susiño seica a vaca nas quere? a onde a levas?

_non sei que tén que leva todo o camiño repunantando, vou pa leira de manola toda a tarde apastala vaca e quero chegar logo, para estudiar o silabario con Marisa.

Enton achegueime a teu pai e dinlle unha presa de berzas – Toma  vaillas dando para que  ande  que xa Marisa  fai un pedazo  que pasou. Teu pai  arrimoulle unha das berzas a vaca e a paloma,. que así lle  chamaban, botou a andar atrás del. Solo verlle a cara a ese rapaciño valía un cento de berzas.

Cando ia pa casa cun feixe de berzas na cabeza, ó pasar pola de manola vimos a sombra dun castiñeiro, os dous estaban sentados cun pedazo de papel nas mas e ditando o silabario . Pousei as berzas e senteime asexando por entre as silvas .

Tocaballe a teu pai e marisa era a maestra. O teu pa confundiuse e marisa berrou con él . -Non e non que non e ja que e ga ,tou farta , levantouse e botou andar.- Non marches  Marisa . dixole teu pai . -E valo decir ben. -Bou, xuroche que o fago ben ,volve. Marisa seguiu andando pero cambiu a dirección e achegose a vaca acariñandoa e decindolle _ai palomiña moito che queda que aguantar do tontiño de Suso.  (O suficientemente alto para que teu pai o escoitase) e acariciando a corda , chegou a xesta na que estaba presa, cando a ia desatar  saiu  un  paxaro da xesta  e  berrou . -Susoo,  Suso  ven, ven ver un niño,ten paxariños pequenos.

Teu pai botou correr cara xesta preguntando de que? de que é ? – non sei pero co feos que son e o feliz que me fai velos. Dixolle Marisa . -A ser de peizoca .

Quedaron mirando pos paxariños e teu pai agarrou a marisa da man e separouna uns metros da xesta. -ven ,veras . E deitaronse na herba sen deixar de mirar para o niño, non tardou en chegala peizoquiña cunha bicada  para as suas crias, pousouse no bico da xesta mirou pa un lado para o outro e colouse polo medio ata o niño. -ai ta sssssss, que bonito  dixo Marisa. – Siii . Contestou teu pai miraron un para o outro e Teu pai bicouna nos beizos. _que fas suso. -Non sei saliume. -Pois que che saia a ga,  dixolle sen deixar a sonrisa borrar de todo. doulle un bico a suso e botou a correr cara a casa.- Eite ver mañan? pregunoulle teu pai._sii , se me levanto da cama . -berrou xa correndo polo camiño. Teu pai deixouse caer no prado mirando como a peizoca lle repartia unha miñoca os paxariños.

- Asi como cho conto Andres, o primeiro bico que se deron teus pais vivo eu a traves dunha silveira e devian de andar polos oito anos.

-Que bonito debeu de ser, e encambio a miña Lola xa ves que esto lle queda pequeno. Co grande que se me fai a min, pero polo menos deume un fillo.

- E que e del ?

- Anda na escola xa caseque que estará a vir, marcho cara casa que de chover non para, a ver miña nai se merenda algo. -dixo Andres erguendose e botando a azada ao lombo.

-Pois moitas gracias, pola historía que me contache dos meus pais.

-Nada oh ,gracias a ti pola compañia e polas patacas non te preocupes que tan pronto como levante o tempo , xa chas sacho eu.

-Pois outra vez moitas gracias José.

-Nada home , saludame a tua nai e dille que a ei ir ver pa semana que ven.

…HUY MIMADRIÑA.  PA FLIPAR A QUE SI. POIS A VER SE O POÑEDES NUN COMENTARIO

Publicado en Literatura, relato | Deixar un comentario »

A flor máis grande do mundo

Publicado por aeiraderebeca o Xuño 4, 2008

Publicado en animación, Literatura | Etiquetado: , , , | 2 Comentarios »

deus diei

Publicado por aeiraderebeca o Abril 27, 2008

Si hablásemos de los inconvenientes que tendría la inmortalidad cismundana, cosa que, aunque parezca mentira, no se ha hecho nunca, nos saltarían a la vista las gracias que tiene la mortalidad, que la vida sea breve, que el hombre sea corruptible y que, desde que empezamos a ser, la muerte intervenga en la sustancia misma de nuestra vida, colabore con ella, la comprima y densifique, la haga prisa, inminencia y necesidad de hacer lo mejor en cada instante. Una de las grandes limitaciones, y aun dedeberíamos decir de las vergüenzas de las culturas todas hasta ahora sidas, es que ninguna ha enseñado al hombre a ser bien lo que constitutivamente es, a saber, mortal.

J. Ortega y Gasset.

Publicado en Literatura, musiqueo | Etiquetado: , , | 2 Comentarios »

a Wanted ela

Publicado por javierpose o Abril 17, 2008

Billardeiros e billardeiras deste noso país, este dia quixen entrenar para domingo,a primeira ves (as vinte primeiras veces ) nada pero a seguinte vez dinlle tal billardazo que levo seis dias a busca da billarda. Onte chamoume un home que seica a viu en bregua esperando o tren  para santiago, el preguntoulle que facia alí,   e ela dixolle.

-Vou para santiago o ministerio de igualdade ou o de medioambiente,ainda non o sei, a denunciar a un cabronazo que desfixo a miña ilusión de chegar a ser parte dun carballo centenario ou milenario ou incluso unha alacena de carballo macizo . -Ti crees que hai dereito? _Ese home separoume da miña familia cun foiciño vello , logo empezou a labrarme pola cabeza e polo cu, e despois tiroume no chan. Eu pensei secar alí , tirada  coas duas feridas ainda frescas, pero non terminaba ahí a cousa , vino vir cara min co irmán da pola de abaixo e comenzou a zouparme na ferida unha e outra vez , dun golpe na ferida do cu , brinquei ca dor e ainda no aire largoume un estacazo nas costillas que ainda tou vendo as estrelas.

Así que aquí estou esperando o tren para santiago , para a ver se podo evitar a reunión que teñen estes animais en ordenes este fin de semana. Vostede ten telefono mobil ? _Pois chamalle haí a coruña para ver se pode parar o tren en bregua ,e senon poñame no rail e acabe co meu sufrimento.

Eu pregunteille o home que fixera con ela e contestoume .

-logo que ia facer,largueille un billardazo que caseque debeu chegar a boedo.

A todo o mundo ,se vedes un pau afiado no tralleto de bregua a boedo ,colledeo e quedade con él ou queimadeo ,pero por nada do mundo lle chamedes a  Renfe ,que como chegue a xunta vainos joder o campeonato.

Nada mais que recordarvos se o vedes <=> wanted-ela e chamadesme

Publicado en BILLARDA, Javier, Literatura, relato | Deixar un comentario »

Publicado por javierpose o Abril 13, 2008

tururutun turun tun turun tun turun tun

tururutun  turun tun turun tun

non pensedes que  estou triste

se non me vedes reir

e simplemente despiste

MANEIRAS DE VIVIR

me sorprendo eu mismo

e xa non sei que decir

cambio os acentos de sitio

MANEIRAS DE ESCRIBIR

MANEIRAS DE ESCRIBIR

reventando o vocabulario

pero con velocidad

pateando o diccionario

e a min que mais me dá.

Ainda ai xente ausente

xa empezará a escribir

a ver se non vai ser xente

eu espero que si

vou aprendendo o oficio

oficio de albañil

por eso eu mal escribo

maneiras de escribir. maneiras de escribir

reventado o vocabulario

pero con velocidad

pateando o diccionario

e a min que mais me da

non sei se estou no certo

certo é que estou aqui

outros por menos morreron

MANEIRAS DE VIVIR

E  ti baixate do estante

se queres con nos vir

ai moitas plazas vacantes

maneiras de escribir

maneiras de vivir

maneiras de vivir

maneiras de escribiiiiiiiiir

TEDEM

Esta non leva moito turururun pero e que o Rosendo se pon a darlle a guitarra e  habiame perder.

Publicado en Humor, Javier, Literatura, musiqueo | Deixar un comentario »

loc@

Publicado por javierpose o Abril 13, 2008

Nada mellor que conversarrr . Cando a vida nos volve a xuntar.

todo temblou o meu arredor ,no mismo momento que lin teu post

me amocioonoo  o empezarte  a leer

e me preguntoo ,o volvera hacer   ANIMO

loc@ por volver a saber de tiii

loc@ por eu ter ganas de te leer

mmmmm

Agora xa sei que che vai ben

queres persoa e te fas ver

queres un mais deses que fai

que este blog se poda leer

Me emocioonoo o poderte leer

me pregunto quen queda sin ver

NO SOY YO

Loc@ por volver a saber de ti

Loc@ por eu ter algo que leer.

aista, este vai adicado a tod@s pero como no a Samu que se animou (por certo,moi ben animao)

Eu non sei se me durara moito esto das cancions pero de momento ECHOQAY

LEMONOS

Publicado en Javier, Literatura, poesia | Deixar un comentario »

 
Seguir este blog

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.