José é un home de sesenta anos, que esta vendo chover no alprende da sua casa, cando Andres pasaba cunha azada ao lombo.
-Chove José?
_Chove e ainda a chover máis.
-Venlle ben ás miñas pataquiñas
-Tamén lle viña ben que as sacharas , que xa logo non se ven no medio da herba.
-Non teño tempo José , que non dou feito, a mamá, o neno, a casa ,a horta .
_e logo Lola ?
- Lola marchou disque esto lle quedaba pequeno e marchou pa coruña. Aqui quedamos miña nai, o neno máis eu.
-E Marisa ,tua nai ? segue na cama?
-Segue e seguirá José , ela di que non ten nada polo que levantarse, dende que morreo meu pai e xa fai deso tres anos.
-Pero a tua nai é nova , que ela e áais meu irmá Tomás son dun tempo.
-Corenta e seis , se lle queda media vida , pero ela erre que erre, querialle moito a meu pai
-Quería oh ,non vivia mais que pa él, e acordome que xa de pequenos tiraban moito un polo outro. Acordome dun dia , pero senta senta , que cho conto.
-Non teño tempo josé.
-Veña , senta e toma un viño . Gústame tanto recordar eses tempos.
-Veña logo , pero pouco tempo que teño moito que facer.
-Tamen tes moito tempo, que che queda toda a vida.
-Tamen tes razón , Pon un viño logo . -Dixo Andrés sentando nun toro de carballo que debía de ter josé pa fender , xa que preto del había un feixe de loureiro verde e unha toradiña de carballo cunha macheta espetada .
-E logo a onde ibas tan apurado?
-Pa leira, limpar as patacas.
-Ai non, a terra chovendo nin tocala,
-Que pasa logo, que non se pode?
-Non que e malo pa terra. Pero o que iamos. Teu pai baixaba enfurrruñado tirando da vaca e cando chegou a miña leira, a vaca deciciu para apastar no meu arredor . Eu estaba apañando unhas berzas pas galiñas e pregunteille a onde çia.
-ola Susiño seica a vaca nas quere? a onde a levas?
_non sei que tén que leva todo o camiño repunantando, vou pa leira de manola toda a tarde apastala vaca e quero chegar logo, para estudiar o silabario con Marisa.
Enton achegueime a teu pai e dinlle unha presa de berzas – Toma vaillas dando para que ande que xa Marisa fai un pedazo que pasou. Teu pai arrimoulle unha das berzas a vaca e a paloma,. que así lle chamaban, botou a andar atrás del. Solo verlle a cara a ese rapaciño valía un cento de berzas.
Cando ia pa casa cun feixe de berzas na cabeza, ó pasar pola de manola vimos a sombra dun castiñeiro, os dous estaban sentados cun pedazo de papel nas mas e ditando o silabario . Pousei as berzas e senteime asexando por entre as silvas .
Tocaballe a teu pai e marisa era a maestra. O teu pa confundiuse e marisa berrou con él . -Non e non que non e ja que e ga ,tou farta , levantouse e botou andar.- Non marches Marisa . dixole teu pai . -E valo decir ben. -Bou, xuroche que o fago ben ,volve. Marisa seguiu andando pero cambiu a dirección e achegose a vaca acariñandoa e decindolle _ai palomiña moito che queda que aguantar do tontiño de Suso. (O suficientemente alto para que teu pai o escoitase) e acariciando a corda , chegou a xesta na que estaba presa, cando a ia desatar saiu un paxaro da xesta e berrou . -Susoo, Suso ven, ven ver un niño,ten paxariños pequenos.
Teu pai botou correr cara xesta preguntando de que? de que é ? – non sei pero co feos que son e o feliz que me fai velos. Dixolle Marisa . -A ser de peizoca .
Quedaron mirando pos paxariños e teu pai agarrou a marisa da man e separouna uns metros da xesta. -ven ,veras . E deitaronse na herba sen deixar de mirar para o niño, non tardou en chegala peizoquiña cunha bicada para as suas crias, pousouse no bico da xesta mirou pa un lado para o outro e colouse polo medio ata o niño. -ai ta sssssss, que bonito dixo Marisa. – Siii . Contestou teu pai miraron un para o outro e Teu pai bicouna nos beizos. _que fas suso. -Non sei saliume. -Pois que che saia a ga, dixolle sen deixar a sonrisa borrar de todo. doulle un bico a suso e botou a correr cara a casa.- Eite ver mañan? pregunoulle teu pai._sii , se me levanto da cama . -berrou xa correndo polo camiño. Teu pai deixouse caer no prado mirando como a peizoca lle repartia unha miñoca os paxariños.
- Asi como cho conto Andres, o primeiro bico que se deron teus pais vivo eu a traves dunha silveira e devian de andar polos oito anos.
-Que bonito debeu de ser, e encambio a miña Lola xa ves que esto lle queda pequeno. Co grande que se me fai a min, pero polo menos deume un fillo.
- E que e del ?
- Anda na escola xa caseque que estará a vir, marcho cara casa que de chover non para, a ver miña nai se merenda algo. -dixo Andres erguendose e botando a azada ao lombo.
-Pois moitas gracias, pola historía que me contache dos meus pais.
-Nada oh ,gracias a ti pola compañia e polas patacas non te preocupes que tan pronto como levante o tempo , xa chas sacho eu.
-Pois outra vez moitas gracias José.
-Nada home , saludame a tua nai e dille que a ei ir ver pa semana que ven.
…HUY MIMADRIÑA. PA FLIPAR A QUE SI. POIS A VER SE O POÑEDES NUN COMENTARIO