Nada , era calar eles e parar o son, a cousa pasaba de interesante a intrigante, mais ainda sendo as nove da tarde, vendo como a noite se abalanzaba sobre eles.
-Canto falta para chegar Alberto ?
-Uff,un par de horas ou tres.
A mirada de Alberto xa non era tán segura e producía un brazado de acojone, pero Juan non quixo darlle importancia. Recordaba cando o seu bisabó lle dicía:
-Nunca lle dés mais importacia a algo sinxelo que seguro que se complica.
Juan empezaba a ter tal acojone que o que menos quería era complicalo tema.
-E se nos están seguindo?, ese nos fán algo? que será tio.
- non o sei pero anda pa diante, que temos que atravesar ese carreiro cun silveiral, que nos vamos a cagar.
-No me jodas, e non podemos ir por outro sitio, como nos vamos meter por ese carreiro agora, xa é denoite.
-E que queres, acampamos aquí e seguimos mañan, que total prisa non temos.
-Ai, dios mio, acampar aquí, tí estás mal da cabeza, seica non ois, e se é algo que ven por nos.
- Facemos como queiras, pero a mín quedar aquí, non che me fai ningunha gracia.
As caras dos dous non eran un poema precisamente, mais ben parecia una carta de extorsión de eta. O són parecía que se intensificaba cada vez mais, podianse oir unha especies de alaridos que poñian a carne de galiña, e tamén moi de vez en cando un peto, como o dún machado clavándose nun cepo.
-juuuaaannne,, que non compramos pilas pa linterna, e xanon se vé nada, que facemos.
-Apartamos un pouco do carreiro e durmimos, os tumbos non imos ir. Montamos a tenda e durmimos.
_ Pero se paramos o eso anos coller Juan.
_Nos tamos caladiños e igual pasa de largo, e mais non ten que ser nada malo,pode ser calquer cousa.
-E todo eso mo dís con esa cara de acojone, xa quedo mais tranquilo. Coida de nos dios.
-Que é eso, non oides?. Parece un coche, un motor é case seguro.
Todos calaron o mismo tempo, ata o vento parecía estar compinchado nese minuto de silencio. Era todo tan silencioso que se podía oir o tac do reloxo de Alberto. (Nón, non se me olvidou o tic, o reloxo era digital e cambiou de minuto ). O conto era, que non se oia nada de nada, despois de cinco minutos como tontos, una brisa volveu arrimar un son.- ehhh ,ehhh , escoitade, escoitade. Volveu o son.
_Que son, juan que son?
_E Eu que seialberto, parecen motores, xa cho dixen o principio ,,,
Fran un primo de Rebeca(o do blog Chango que tedes en enlaces) acaba de crear xunto con uns colegas LuskoFusko:
“Lusko Fusko no es solo un fanzine online, o un webcomic.Lusko Fusko es todo un colectivo de creadores jovenes, dedicados principalmente al comic, tebeo, banda deseñada, manga o el nombre que se te ocurra, que han decidido emprender el camino quizá más difícil.Darse a conocer al mayor numero de gente posible de la forma mas rapida, barata y ¿eficaz? Internet.Aquí se darán a conocer.”
Conocendo a Fran, “esto ten moito futuro” !!!!!Animo rapaces¡¡¡ en Unsamigos tamos convos po ke keirades.
hola , caseque non vos acordaredes de mín, tou renacendo jejeje
O piso recheo, pero o salón e grande e mais a compañia
agora vivo cun ?” non me acordo ,Luis creo, bueno un diabético de lugo. e duas Lituanas cando menos interesantismas, xa as coñeceredes ,chamanse Aisté e mais Inga.
hoxe enseñaronme decir chao. e mais bo proveito, Xa logo volverei cas miñas paranoias, tan en periodo de incubación
, apuntadevos a billarda coñooo.
E, ata pronto
tamén hei escribir un documento de como vivir en santiago por 80 euros
Joomla é o nombre de un dos mellores CMS que existen e xuntos imos aprender a manexalo.
E dirédes vos, que carallo é un CMS? É un xestor de contidos (Content Managemente System de akí as siglas). Os xestores de contidos permítennos facer unha páxina web é modificala tanto como queiramos sen necesidade de saber programación(con programación engadense as características especiais que o xestor non permite). Básicamente son como unha plantilla prefrabricada dunha web sobre a que nos podemos facer todos os cambios que desexemos. Moitas das páxinas que visitades están feitas con estes xestores (cada vez máis) e entre os xestores Joomla probablemente sexa o máis popular.
É poque ibamos nos querer aprender algo así? Ben, hai moitas respostas posibles dende a famosa “alfabetización dixital” ata “aproveitar o tempo ke paso en internet” pasando por “vou facer unha páxina con fotos do xardín”. Personalmente fago o curso pensando principalmente nuns amigos que van desenvolver un proxecto moi interesante (o seu debido tempo desvelareino) e para o que precisan coñecer como funciona joomla.
Bueno, sen máis preámbulos, pulsade aquí. Poñede demo como nombre de usuario e como contraseña e bruxuleade por ahí. Estades ante o “cuadro de mandos” de Joomla dende aquí podedes, modificar, engadir ou borrar os elementos da vosa páxina. Ide bruxulueando por ahí é xa me contades.
Se queredes ir avanzando un pouquiño máis botádelle un vistazo a esto.
Cambiando de tema: Xa temos lista a versión 2.0 do guión(hai un feixe de cambios) a ver se a poño un día destes. Hai ke ir apurando porque temos pensado grabar a finales de xaneiro.
Por certo o venres estrenouse na FNAC “18.1 “o corto no que colaborei fai 6 meses. Non vos avisei porque non me acordei nin eu… jajaaja… cousas que pasa. A ver se podo poñer por aki o video para descargar
O outro día falando co meu irmán, contoume unha cousa que escoitara na radio que me leva facendo pensar dende entón, e eu non soio pararme a pensar tanto en ningunha cousa.
O que escoitara foi un programa no que a xente chama cando ten algunha dúvida para que o resto dos ointes che poidan axudar cas suas opinións, coma se as demais persoas non tiveran asuntos propios que arranxar. Pois o fulano en cuestión chamou contando o grandisimo problema que tiña, e era que soamente cobraba no seu traballo mil douscentos eurillos de nada e estaba pensando en deixar o “choio” para voltar traballar de camareiro nun hoteliño.
Todos vos preguntaredes que ten de malo. Pois resulta que o paisano traballaba nunha finca rural, con casa gratuita na mesma finca totalmente afastada da casa dos donos, o seu choio consistía en dar de comer as vestas dende as nove da mañá ata as doce do mediodía mais ou menos, e pola noite dar unha vota o redor da finca, ver se ouvera algún desperfecto no valado ou nas instalacións, e comunicarllo o dono para chamar a alguen e que o amañe, aparte deso tina de forma gratuita a auga, luz, os ovos que quixera das galiñas, o leite que quixera sacarlle as cabras, e algún que outro cordeiro para xartar cande lle dera a gaña.
Eu non podía pensar o parvo que era o paisano, casa gratis, comida gratis, medio día so de traballo, e mil douscentos euros para gastar no que queiras, que sería peixe, pois era o único que non podía coller gratis na finca. E despois pensei que como pode haber xente que por mais que ten non se conforma con nada coma este home e quere deixalo todo por outra couxa que pode ser moito peor, pero despois dun día cambiei de opinión e pode que se cambia tamen cabe a posivilidade de que sexa a mellor, e que se non o intenta nunca o conseguirá, e analizando a miña vida deume por ver que o mellor son eu o que está errado e que teño que arriscar mais na miña vida, senón non comseguirei nada mellor nunca.
PD: O meu consello o paisano da granxa e que o intente e que deixe o choio, que se vaia de camareiro a o hotel onde travallaba antes, e que o intente ¡que carallo!, eso si, antes que me diga onde esta a granxa para ir eu no seu lugar e que non quede valeira a praza da granxa, o fago polo ben dos pobres animaliños, para que non queden soiños e esfameados os pobres coitados.
Cando o home empezou o seu inacabado viaxe de exploración universal topou co mar como un dos máis grandes desafios. Durante séculos avanzamos a través dos mares cada vez + e + lonxe das seguras costas usando diversos inxenios, remos, velas, motores… co espacio pasa o mesmo só que como vivimos un momento de aceleración histórica sin precedentes os séculos pasan a ser décadas e así pasamos dos motores(de combustibles fósiles), as velas , e outra vez os motores(iónicos desta vez) en menos de 50 anos.
Para unha persona e toda unha vida pero nun contexto histórico é un pestanexo.
Ven todo isto a que o motor iónico dos chinos permitiríanos chegar a Marte en 41 dias e iso, meus amigos, cambia moito as cousas.
As primeiras pruebas son a finales de este ano asi ke… seguiremos informando
Nesta noticia podedes ver unha posible explicación das noticias sobre astronomía das que vos falaba fai unha semana.
Llevamos una hora y media intentando pescar una red wifi por Cerceda y ¡¡conseguido!! por fin abrimos nuestra ventanita al mundo, eso sí, sólo nos queda el 28% de batería. En nuestro recorrido nos llamó la atención la de redes inalámbricas que hay por aquí pululando. Creemos que estamos pirateando la red de la Caixa Galicia pero no es seguro , de serlo son unos mantas de cuidao.
Hoy estuve sacando unas fotillos de mi paseo al atardecer, tengo que pasarlas al ordenador para ver si hay alguna decente porque en la minipantalla de la cámara se ven muy bien pero luego…mi gozo en un pozo. Así os haceis una idea del entorno.Voy a publicar esto antes de que la batería se agote del todo, pero volveremos mañana. Gracias Lidia por tu comentario, lo de rexoubar no lo escuchara nunca ¿ de dónde vendrá ? ¿ tendrá algo que ver con las xoubas? jijiji nunca se sabe….bueno, un saludo a los que esteis del otro lado y buenas noches.
Teño un par de días para estar en La Coru, por si alguén non o sabe estou paseando as miñas vacas polo rural, e alí non teño nin sequera cobertura no móbil; nada é perfecto…Pero fixen unha nova amiguiña, unha cadeliña que me acompaña en todas as miñas exploracións na busca de sendas a través de fragas e herbales, e quén sabe a onde chegaremos calquera día camiñando sobre as pedras da vella vía de ferro!! vouna botar de menos Se nos queredes facer unha visita estades invitados a facer unha ruta, con merenda engadida
Por todo esto hoxe abrín o meu correo por primeira vez en case 15 días e puiden ver algunhas fotos do bautizo de Noemí, a nena de Johny e Omaira,
Aquí os papais dando o sí quero no Excelentísimo Concello de Cerceda:
As miñas pintas e a pequena:
Pablo et moi cos padriños:
Omaira nos brazos de Baco por primeira vez desde que a coñecemos:
Esto é todo amigos!! Espero que vos gustara o cotilleo ( cómo coño se di en galego cotillear ? ) e a ver se mañán teño tempo de poñer algunha parvada máis, muac!!
Hoxe, no curso, tuven ke entrar nunha páxina con acceso rextrinxido a socios e acordeime de vos. Os meus pequenos saltamontes hackers jajajaj…
Vouvos un truco sinxelo pero eficaz é moi práctico. Seguro que algunha vez entrastes nunha páxina de pago na ke se queredes ver a información da mesma tedes que ser usuarios de pago. Por exemplo pulsade aquí e despois na primeira páxina que aparece. Pídevos un nombre de usuario, un password e como non os tedes mostravos unha páxina que di “no tiene autorizacion…” ahhh se siente!!!
Pero resulta ke temos moito interés en ver a información desa páxina e non nos vale un non por resposta.
Se volvemos a busqueda de google e nos fixamos na parte de abaixo da descripción desta primeira páxina podemos observar que google danos tres opcións (En caché-paginas similares..,) pulsade en “En caché”
¡Sorpresa! A páxina privada volve a pedirnos unha identificación válida, pero hai unha diferencia, se vos fixades, por detras desta petición xa podemos ver a información secreta que nos ocultaba a maldita. Agora so tedes que pulsar en cancelar un par de veces mentres a páxina carga… eh voila! páxina pirateada.
¿Que fixemos? Moi sinxelo a caché de google é unha memoria donde o buscador garda as páxinas que algunha vez visitou. Desta maneira entrades nos servidores de google non nos do dono da páxina e en consecuencia podedes ver a páxina privada sin problema.
Consello: Resulta moi útil para leer gratis as publicacións da prensa de pago.
Aquí estou,xa era hora,dirán uns, joder co paranoias,xa volve.
;Nestes momentos non sei ben qué,ou como escribir,vamos ter que facer un apartado con contraseña para quenon poida aceder xa abedes quen, ou creo que nunca volverei a ser eu, e os post ira,n acondicionados, pero en fin sa se verá.
O tema polo que vos escribo e para decirvos quen é YOLY. (XA QUE VEREDES OS COMENTARIOS)
Yoly e unha rapaza de cadiz que estudiou en ferrol, ahora mesmo anda de prácticas, ou becas, ou non sei que, en Navantia.
A mín axudoume moitismo en tempos de tormenta, e penso tela de amija eterna o tempo quela queira.
bueno-lo. xa sabedes mais ou menos quen é a yoly esa que fai comentariios, o blog non lle virian mal una docena de xente así, comentandonos,
veña lemonos, ou mirámonos como din en pontevedra
P.D. DECIRVOS A TODOS QUE TEDES UNA HABITACIÓN O VSOS DISPOR EN SANTIAGO
Eran as 7:30 de un día soleado en Cerceda-city e os malvados apandadores…jajajaj. No sen coñas… o venres meu pai chega a casa e aparcado na entrada da finca encontrase un Renault Clio granate con un paisano dentro.De repente de detras da casa salen dous tipos correndo coma fojetes suben o coche e liscan botando chispas.
O tema e ke os tipos acababan de chegar porke sólo lles dera tempo a forzar a porta.Meu pai, ke por si acaso xa tomara a matrícula do bólido, dou aviso a Benemérita.
Facendo averiguacións ese mesmo día soupemos ke a matrícula pertenecía a un Golf dun Yonki de Adormideras con antecedentes. E claro, montámonos a película. Yonki cambia Golf por jaco ós moinantes de Carballo. Moinantes cambian placas Golf por placas Clio.
Sábado:
A Benemérita chama a meu pai pola matine e informano de ke a media hora do roubo xa pillaran os aprendices de Lupin. Eran un pai de 42 enseñándolle o oficio os seus tenros infantes de 16 e 17. O bo do proxenitor ten un historial coma Biblia( Non me estraña tremendo inutil*) Eso si todo roubos nin un só delito de sanjre.
Por certo, meu pai engañouse nun número cando pillou a matrícula do coche . Debe ser algo habitual en situacións tensas(a Moncho pasárelle o mesmo). Menos mal ke a pasma cazou os nosos amigos, amigos do axeno kero decir, porke senon vai malleira iba levar o pobre yonki jajajaj…
O sábado na edición de carballo da Voz de Galicia saliu a noticia (na edición dixital non sae a foto do accidente) da persecución e posterior accidente(tremendo ostión o coche nun lado da carretera e o motor no outro) do coche dos granuxas (tamén sale unha foto na portada da edición local do mesmo xornal) na zona de Berdillo(chegando a Carballo). Os pobres golfos tuvéronos ke Hospitalizar con feridas leves, pena.
Unha reflexión: ¡KE merda de bandidos temos! ¿Van roubar sen conocer as costumes do dono da casa? Haí que ser pringado. ¿Un deles keda no coche? joder non sería mellor ke se puxera nun punto no ke poidera avistar a chegada do dono. ¿Fuxen cara a súa casa? Pero, vamos a ver, eso sabeno os nenos, se escapas, alonxa a pasma da túa casa gilipollas non ves ke aínda ke non te pillen xa van saber a onde vas e ken eres(sobre todo se tes uns antecedentes enciclopédicos).Pero, ¿pake escapas? Pos en peligro a túa vida e a dos teus fillos por unha porta, se nin sequera roubaches nada coño.
O caso é que meu pai non os vai denunciar pero eu penso ke aínda debería pagar unha misa por eles. Joder,¿! como se pode ser tan desgraciado!!!?.
P.D. Ke productivo me está sendo este curso por Tutatis
Hoy es el día del fin del mundo, ¡si, otra vez!. Ya se ha puesto en funcionamiento el acelerador de particulas que según algunos optimistas va producir un agujero negro, un sol en la tierra que irradiará tanta energía que la destruirá, o una partícula de antimateria que anulará las de materia desapareciendo todo, y muchas cosas así de divertidas.
Lo que quería contar es como me comportaré hoy en el último día de nuestras vidas, pues tengo pensado hacer lo de siempre, igual que cuando se acabó el mundo con el efecto 2000. Recuerdo como aquel día miles de personas se reunieron en macrofiestas para celebrar el fin de sus días, o incluso algunas sectas macabras se reunían para matarse en grupo porque no querían que el fin del mundo los matara. ¡Si, esto último no lo entenderé! para que hacer esfuerzos y gastos innecesarios en preparatibos de suicidios si el resultado lo puedes conseguir gratis sin esfuerzo poco despues. Pues ahora vi una noticia donde uno de los propios creadores del acelerador de particulas organizó una fiestaza en una discoteca para festejar el fin del mundo. Para mi esto me parece muy triste porque ¿qué significa ese comportamiento? tal vez que quieres hacer algo que no harias normalmente porque es lo último que harás y así serás feliz. Pues yo prefiero hacer lo que suelo hacer siempre porque pienso que es lo que hago siempre para intentar ser feliz y si hago algo distinto es que el resto de mi vida fué una basura, entonces querría seguir viviendo para arreglarlo y me marcharía del fin del mundo para intentarlo, no me quedaria quieto chumandome hasta destrozarme, si hago eso, el fin del mundo seguro que llegaría los días posteriores con la resaca.
Bueno, pues lo dicho, seguiré como siempre en el último día del mundo, ¡NOS VEMOS MAÑANA! jijijiji
Como me aburría un poco me puse a jugar con las opciones del blog a ver que encontraba y como se manejaba, y sin querer ni saber como, he creado otro blog a mi nombre. Que apuro, si no se me ocurría nada ultimamente que poner en un blog, ahora tengo que pensar algo para poner en dos distintos.
Pablo ya te veo dandome consejos, por lo menos de como colocar las opciones en la portada del blog para acceder a las cosas que si lo intento yo por mi cuenta con la misma termino con cincuenta blogs a mi nombre, acabaría suicidándome solo pensar en publicar algo en cada uno.
Si, si… teño moitas cousas ke contar deste último mes, onte mesmo foi a boda de Jhony e de Omaira(é o bautizo de Noemí), pero xa volas contarei noutro post. Agora kero falarvos dun tema ke me está facendo ferver a sangre.
Escríbo este post desde unha das aulas de formación informática da Universidade da Coruña donde estou recibindo un curso sobre programación web. O caso é que o tipo que da o curso sabe bastante menos ca min de programación web.
Eu xa non esperaba aprender nada, en realidade se fago o curso é sólo para ter un título que certifique que sei o que xa sabía antes de sacar o título.
Todo esto ademáis de mosquearme bastante(canto tempo perdido) faime pensar ata ke punto mercantilizamos o coñecemento. O que un individuo aprende por si mesmo xa non ten valor. Ten que aprendelo nos tempos e lugare habililtado para tal fin. Manda collóns.
Deixoume o meu amor, quere vivir, a min destrozoume pero estou orgulloso de que ela se decidira facer o que verdaderamente quere.
Nos queda ser grandes amigos, por que se perdo de todo esa rapaza morro, aparte eu vou tar sempre disposto a volver xa que é a miña vida. Solo me queda esperar e desearlle o mellor.
Deixovos cunha canción da bersuit (como no) .xa casi as puxen todas. Esta para min ahora é a hostia.
Ola peñita, xa sei ke tades todos de vacas e ke tardaredes en leer esto pero para que septembro se vos faga máis levadeiro vouvos contar aljuns truquillos hackers.
En realidade se nos atemos a jerga estricta máis bens serian truquillos crackers que son como os hackers pero malotes e dentro destes nos seríamos lamers ke veñen ser os crackers que non teñen nin puta idea pero ke descubren un par de projramas na rede pa joder os demáis e xa lle parece ke son uns fora de serie.
Poñede liveapplet en google, cada página de resultados que vos sale é unha cámara de seguridad dos sitios máis dispares, desde os semáforos dunha cidade ata un parque público pasando por un circuito de karts ou un restaurante chinés por poñer alguns exemplos. O máis increible e que vós ¡podedes manexar as cámaras dende o voso ordenador!
¿Cal é o truco? Moi sinxelo, son cámaras que os seus propietarios conectaron a rede internet para vixiar os seus negocios dende a súa propia casa. O problema é que o non ter coñecementos de informática non saben ke calquera pode hackealas cunha simple busqueda en google(outro día contovos o infiníto potencial de google como ferramenta de hacking). Personalmente entendo o caso dos pequenos propietarios ke no seu descoñecemento mostran os seus segredos o mundo pero o dos gobernos(caso das cámaras das ruas, semáforos,parques…) xa me costa un pouco máis.
E agora, unha anécdota.
Fai unha tempada Anton e máis eu estabamos xogando coas cámaras dunha pista de coches telederixidos cando un tipo se fixou na cámara que estabamos a mover. O darnos conta empezámos a vacilalo perseguindoo coa cámara por todo o local. Tiñades ke ver a paranoia ke se pillou o tío. Empezou a chamar o que debía ser o encargado da pista, a señalar a cámara e a decirlle, supuxémos nos, que o perseguía. O outro decíalle ke non e, para demostrarllo, levouno con el ó outro lado do local, por suposto a cámara non o seguiu Pero tan pronto o encargado marchou volvemos o ataque jajajaja eu creo ke o pobre home ese día soñou con cámaras psicópatas jajjaja.
Bueno veña, pasadeo ben pero non sexades malos. Outro día cóntovos outra falcatruada.
P.D. Se tedes algun adolescente descarriado na familia podédeslle enseñar o truco e dentro de seis meses teredes un informático friki ke, non é moito mellor pero, polo menos non molesta.
Los fuck me pumps son unos zapatos de mujer, de mucho tacón, con hebilla o pulsera alrededor del tobillo y normalmente rojos, osea, de putilla. También es el título de una canción de Amy Winehouse pero de su primer disco en 2003. Hoy Amy parece un fantasma de lo que era en aquella época:
…esperemos que se le termine la pesadilla cuanto antes y le apetezca otra vez ponerse de vez en cuando unos taconazos aunque no sean de putilla y se quite esas bailarinas cotrosas con las que sale a todas partes:
Ahí os queda la canción, la tía es que nació buena:
Non pensedes que me olvidei de vós, o q pasa e que ando liada-preocupada cos exames de setembro e non me chega o tempo a nada. Pois eso, como o tempo é ouro, polo menos ata o 7 do mes q ven…déixovos unha canción que escoitei hoxe pola mañá na radio cando iba cara o traballo e que dulcificou moito a sempre dureza dos luns…que vos anime moito a vós tamén.
Era un dia tranquilo, de agosto gallego, podemos decir. O sol raiaba a cristo e a temperatura era superior o que se chama agradable.
Nadie se podia imaginar o que nos viña encima, bueno nadie, nadie, en fin. Unha gran mancha negra salia por onde se asentaba o petón do monte xalo. a xente quedaba apampada mirando esa mancha negra que avanzaba cubrindo todo o ceo, o sol intentaba seguir lumeando pero ESO non estaba disposto a parar.Non tardou nin vinte minutos en cubrir todo o ceo.
YOSÉ Un guiry que estaba de vacacións nunha casa rural, acojonouse tanto que empezou a facelas maletas.
-Podese saber onde vas?. Non quereras marchar sen pagar?.preguntoulle o amo da casa a yosé.
-I,NON, non haves terror,queseso?. dixo yose acojonado perdido.
-xa, xa . Eso non te vai librar de pajar.Terror dis.non güorry is tipican jalicia . Chamanlle tormenta, e secadra bota uns dias e molla, pero non mata a ninguén.
-Is agosto.
-Yes yes, is agosto, is xullo, is todos. Jalicia is todolos meses chove tipical.E se queres marchar paja e deixoche unha jabardina.
O guiry pajou e marchou pensando que serian os extraterrestres,el xa o vira nunha pelicula e era al cual, deixou o vello por loco pensando.
Tienen que ser extraterrestres, como coño va a llover en agosto.
Unha peña. facemos unha conta corriente na que a primeiros de mes o que queira ingresa 5 euros (X Ejemplo). Desa conta facemos facemos unha bonoloto, unha primitiva e unha quiniela semanal.
Os numeros se poñerian no blog cada luns asi como a quiniela para que cada un cubrira a sua columna.( desto encargome eu ).
Empezaríamos o mes de septiembre .
Para apuntarse solo tedes que poñelo nun comentario.( logo xa falamos de como vai ser, pero por eso tranquilos que me movo eu )
Pa unha boa cena habemos sacar, xa sen falar que teñamos sorte.
Todos ricos.
apuntate, que estou esperando. o plazo para o mes de septiembre terminará o domindo 24 de agosto.
Puse la foto de cuando era pequeño aquí, porque me traía buenos recuerdos y además era una de las pocas fotos de mi mismo que tengo, pero me he visto obligado a cambiarla.
Ya se la había enseñado a algunas amigas, y otras la habían visto aquí, todas terminaron diciendo alguna vez la misma frase, palabra por palabra, como si tuvieran escrito el mismo guión: “Eras muy guapo de pequeño”. Vamos a ver, ¿Cómo que “ERAS” muy guapo?, ¿que pasa, ahora soy cojo, tuerto, desdentado, con la cara llena de granos y una gran joroba?
Al principio no le hice mucho caso pero tanta insistencia acabó tocándome la moral, la crueldad femenina a veces no tiene límites, así que pongo otra imagen y prometo que jamás de los jamases volverá a ver la luz dicha foto.
Agora ke o asunto de Moncho se arreglou polo menos ata o día ke se celebre o xuício vou borrar o enlace no ke acuso o dono. A fin de contas parece ke non ten máis culpa ca a de ter un amijo retrasado.
Moncho xa o reconociu nas fotos ke lle enseñaron. A pena é non ter datos do personaje pero bueno xa veremos como se resolve o xuício.
Polo de pronto este blog xa demostrou ke fai honor o seu nome. Da gusto saber ke podemos contar uns cos outros para o ke sea.
Cambiando de tema. Mañán desde as 10 da mañá vou tar en Queixas(Cerceda) poñendo tarima na casa de miña avoa (Johnny e máis eu xa tivemos hoxe toda a tarde e moita tarima na puxemos pero rir rimonos a mazo) se alguén se apunta, xa sabedes donde encontrarme. Non vos vou pagar pero invítovos a unhas birras, a unhas risas e aljo de comer tamén atoparemos, malo será.
P.D. Podedes vir ainda ke non veñades choiar jajajajaja.
k tal xente.hoxe escribo algo k non ten k ver co meu percance.xa era hora non?
teño k decir k mañan collo mes enteiro de vacacions.k barbaridad,nunca tiven tantas xuntas.a ver se me acostumbro,jajajaja
Para min a chegada do verán,das vacacións está intimamente ligado ca miña adolescencia,cando collia a moto e iba por ahi adiante con Pablo Antón Susito e compañía.k tempos
Acordome k iba con pablo a de “orgita”,colliamos o noso pack de oito donuts e un litro de nestea e poñiamonos a disfrutalos ali mesmo.k tempos
despois ibamos por Antón e a súa FDX. moito lle keria oh! tamen por suso e mais a sua FDS.Recordo ir todos xuntos por ahi sen rumbo solo disfrutando.recordo perfectamente o aire kente batendo na cara,as bermudas a camiseta de manga corta.k tempos
Mais tarde chegou o coche.era diferente pero tamen era a hostia.un dos recordos mais agradables k recordo e o de ir cas ventanillas abertas escoitando-e cantando- as canción dun grupo mitico e k para min,pon a banda sonora desa época da miña vida(teño ño k lle dar ,chegado este momento ,as gracias aPablo pois foi gracias a el (k non paraba de poñelos) hasta k ó final acabaron gustandome a mais non poder.
E como xoxe collo as vacacións aki vos deixo un video dunhas das suas mellores actuacions.
dedicado para todos vos amigos,con todos nosotros los mejores,los mas grandes los inigualableeeeees
Buenas amigos.antes de nada keovos dar as gracias a todos polo interes mostrado.É de agradecer.
hai novedades no caso e son as seguintes:
CAPITULO CUARTO:GOLPE DE SORTE
Estaba eu o domingo pasado todo contento paseando o meu can pola Barcala cando se me acerca un veciño e me espeta: enteracheste do k pasou en Cambre? e comentoume esto:polo visto había dous rapaces en Cambre tomando algo nas terrazas e engancharon a hostias con algúns k había ali.Acto seguido subironse ó seu coche e empezaron a facer rali dunha glorieta a outra hasta k chocaron contra un k estaba aparcando
a policia local esta a 200 metros do sitio e escoitou todo e apareceu por ali can chegaron ,os rapazes estaban sacando cartos nun caixeiro e a policia puxo o seu coche diante do dos rapaces.cando se deron conta d k era policia nin cortos nin perezosos subiron o coche e embestiron o coche dos polis en tres ocasions hasta k fixeron sitio para escapar .e abofé k o conseguiron.sólo os deron seguido hasta oleiros.
o caso é k unha vez sabido ezsto vou a policia para enterarme e resulta k o coche era un MERCEDES NEGRO DESCAPOTABLE ca misma matricula k eu tiña,menos un número.ERA EL
CAPITULO CINCO.O RECOÑECEMENTO
Dous dias despois chamame a local e dime k esta ali o dono do coche e k vaia a ver se o recoñezo.Chego ali e enseñanme 4 tios (tres deles eran policias de paisano para a ver se pikaba).Non o recoñecin.
O dono do coche dixo k lle deixara o coche a un amigo ese mesmo dia e k el non sabia nada hasta k o chamou a policia.
CAPITULO SEIS: CADA VEZ MAIS CERCA
Hoxe volveume a chamar apolicia .teño k estar as seis na comisaria pk me van enseñar unhas fotos a ver se recoñezo o energúmeno ese. aver se esta vez teño mais sorte e é el.
bueno parece k todo se vai aclarando.a ver se é certo e acabo con esto.
Hoxe vou contarvos unha historia para alguns conocida.
Era un dia calquera, de vrán, deses dias que se nos daba por facer cen kilometros pa fumarlle uns rubios.
Como o mais lexos que se pode ir en coche e un CABO (accd. geograf.) fomos dar ó Faro de Monte Louro.
Como de Paranoias iba o tema, unha vez alí, algo entrou na miña cabeza que me fixo mirar pa cima do monte.
-Ehh. Vamos alá , Venga…( dixen sinalando o bico do monte)
_A donde Oh? (dixo un, dos amigos)
-Bó, alarriba, veñoh (dixo outro)
_E por onde se sube? (preguntou un terceiro)
-Por aqui, dereito parriba. Eu arranco.( contesteilles mentres botaba andar caro bico).
-Espera, yo si que voy.(dixome a miña moza)
-Pois vale, vamos. (dixen non moi convencido. miraba o monte e pensaba espera, yo si que voy..Eso nese momento me sonaba mal, era un monte, cheo de espiñadas e rasbuños, un espera, eu vou sería mais animoso dado o caso.)
O resto dos amigos se quedaron alí, non sei se foi o cego que os fixo reaccionar tarde ou que a locura lles parecía tanta como realmente era.
Eu avanzaba monte através, tirando da miña ruliña, pensando no ben que me sentiría no bico do monte coa miña neniña.
Polo medio do camiño as pedras cada vez eran mais grandes, asi como a vexetación.( HAY CANTO BOTEI DE MENOS A CHORIMA). Atoscollós de espiñadas, decidín ir polas pedras.
Pero claro, estaba o yo si que voy. subimos a unha pedra e fumos brincando de pedra en pedra, a cousa empezaba a poñerse costa arriba, as pedras cada vez eran mais altas e estaban mais separadas entre si.
-Veña Aniña, vamos, pero si é solo un metro e pico, saltalo ben.
-Dame la mano.
_Non chejo princesa, salta. Veña . (nada, esta non salta nin de coña). -Espera, aparta que vou saltar eu paí. Saltei e collina no colo , cun pouco de carrerilla, saltei co rapaza nos brazos. Creo que foi eso o que acabou con ela, xa que comezando a escalada parou.
-Veña salta.
-Como?
-Comendo, joder,salta.
( O meu amoriño.)
(O meu lastriño..)
_Es mejor que sigas tú
pero esta anocheciendo.
-Vale, ti espera, non te tires.Vengo ahora.
Me faltaba polo menos media hora de escalada e o sol xa iba no carallo. Pero sin cargas familiares o avance mellorou e en vinte minutos cheguei o bico.
Alí amigo sentinme O MELLOR DO MUNDO. Pena non ter mais con minuto pa disfrutar do paisaxe e dese embruxo que me facía sentir tán ben. Pero a oscuridade empezaba a inundar o monte e tiña a miña ruliña perdidiña no medio do monte louro.
Empecei un descenso a brincos, (sempre se baixa mais rápido). Cheguei onda ana , abraceina e botamos a saltar. A cousa xa pasaba de gris, era moi tarde para seguir o recorrido que fixeramos ó subir e decidíCn atallar, reto pabaixo.Chegou un momento que se acabaron as pedras e fumos dar a mellor. A pedra era empinada de cojones , non eras capaz de parar no medio e o peor e que non tiña fin, perdiase de vista entre o que parecía una pola dun carballo, acojonaba pero, ou eso, ou chamar o helicóptero.
Deixeime resbalar pola pedra, rezando para que fora un carballo noviño.
-Javii, que haces?
Por suerte eu era mais alto que o carballo e Ana me podía ver.
-Tírate Ana ,Vamoss.
-Como?
-Arrastro que te collo eu.
Se botou sin dudalo, non sei se confiaba en min ou se daba por vencida pero botouse.
Xa era noite, os toxos e xestas eran tan grandes coma nós, solo sentiamos o ruido do mar como referencia. Atravesando como se fosemos conexos de 70 kilos, facendolle de escudo a moza avanzamos uns vinte metros e cando xa pensei en abandonar sentin voces, non eran lexos, quedaba pouco, pois aló vamos.
Porfín demos ca carretera, quedaba baixa, dous metros de jabia pero pareceunos medio metro porque era o fin.
Andando pola carretera cara o faro, atopamos ós amigos, estaban sentados nun penedo.
_TI QUE ?
-EU, EU FUN ALí ARRIBA.
FIN.
P.D. SENTADOS CASEQUE NA PUNTA TIVEMOS VARIOS, NO BICO EU
Porque nada de nada é o que traen as festas este ano a Coruña, gustaríame saber quen son eses que se xuntan para confabular contra os coruñeses aos que lles gustaría asistir polo menos a un bo concerto ao ano sen saír da cidade, encima tendo praia, co que molan os concertos na praia…cabróns! Bueno por si a caso a alguén lle interesa algunha das actividades, que non todo son concertos, ou os concertos, que algo sí que hai… pois secundo a boa idea de Javier e déixovos un avance do programa que comenza XA!!:
xoves 31 de xullo:
20:30
Inauguración do XII Certame nacional de casas rexionais, é dicir comer cecina de León e beber sidranos xardíns de Mendez Nuñez, esto vai a estar ata o 17 de agosto.
22:00
Festival Noroeste pop-rock, hoxe tocan Pignoise que non sei quen son, M-Clan e Orishas.
venres 1 de agosto:
12:00
Feira do libro, ata o 10 de agosto en Mendez Nuñez
12:00
Feira artesáns, ata o 17 de agosto
18:00
Teatro ambulante, tamén nos xardíns.
22:00
Noroeste pop-rock con Kiko Veneno , Raimundo Amador e Melendi.
22:30
La quinta estación en María Pita.
sábado 2 de agosto:
20:30
O combate
22:00
Festival Noroeste: Amparanoia, Asian dub foundation, Modeskeletor.
`Perdón anes de nada por si algun fan de Amaral se perdeu o concerto de onte por non saber del, xa que empecei a imformarvos das festas e deixei de avisarvos. De todas formas unha vez disculpado, deixovos cunha super canción que non sei como zapatero deixou que se fixera, por medo a unión do pobo. A pedazo de muller esta o dá todo. Cando non baila dalle a pandereta, a armónica ,a guitarra ou o megafono. O que faga falta. Onte bordouna. Seica tá en coruña e mais en pontevedra. Se alguén se anima que avise que eu repito sin problema. Agora queda hoxe. Hoxe tán LOREENA MCKENNITT. ( canada) 30 euros sentao e 18 de pé. Pero de balde temos a ULTREIA (santiago ). XOVES 31 CERRE DE FESTAS Gaiteiros e bandas todo o dia. fuejos as 11 no campo sur e despois comeza ATA O AMANECER. As :oo:oo.-Campus sur.-Espiritu latino:-Santa fe+ guajiros+ Dj juan magán + Dj Marcos Rodriguez. Tamén as 00 na quintana tán -Smoking Stones (tributo a rolling stones). Despois toda noite en distintos punos da cidade Tán. No Reply +Orquestra Olimpus + Son tres + Quique Azambuya trio +Loba Loo + Gs21 + Sinestesia + Dirty socks + Pa la peña + bromquitis crónica + Thinking twice + Codename + Bretema. Ata o dia . Repetirvos que si vides avisade non fagades coma Antón.
Moncho contoume a historia hoxe pola mañán e xa lle dixen ke a publicara porque sabía ke “unsamigos” eran eso, uns amigos. Non hai máis ke ver os comentarios para ver saber ke esto non vai kedar así.
Cando cheguei hoxe a casa fixen un pouco de hacking (se me dedicara a roubar bancos estaría forrado) e xa sei como se chama ese fillo de puta, donde vive e cal é o numero de matrícula do coche porque Moncho enganouse nun número.
O problema e ke se o poño no blog o tío pódenos denunciar(terían jodido identificarnos pero poden pedir o cerre do blog a wordpress) o cal xa sería o colmo. Por iso puxen este enlace
Tamén teño o seu email e número de teléfono pero antes de empezar a colapsarllos hai ke esperar a ver ke lle di a policia a Moncho o xoves.
Eu digo de esperar o seu próximo post antes de facer nada. Eso si, tan pronto se arrie a bandeira pirata ke se prepare porque teño o coitelo entre os dentes e tou listo para a abordaxe. Por certo, ¿sabiades ke o sistema de frenado(de frenado e de arranque) dun Mercedes pódese escarallar con un ordenador e unha antena feita con unha lata de Pringles(valen para todo)? Eu si. Jajajaja.
Polo de pronto imos ver ke ten nos ordenadores da súa casa, xa vos contarei.
P.D. O mellor este finde vou tomar algo a Ferrol, ¿apuntádesvos?
P.D.2 Si, a min tamén me asusta o poder das novas tecnoloxías.
P.D. 3 Ao fillo de puta gústanlle os bonsais. Será para relajarse despois de mallar por ahí na xente. Hai ke joderse un psicópata orientalista. Bueno xa está non dou máis datos por ahora ke a imos liar na nosa contra.
Dende logo se mo sabe miña prima…Por fin me decidín a colgar unha mostriña da boda do ano, probablemente do século…pa que non se diga:
A miña prima Sabela que levaba as arras e que non tivo problema en exteriorizar o que lle producía a misa:
Do que máis teño é da saída da iglesia porque pillaramos un sitiazo,…non sei que lle parecería á fotógrafa oficial…
estas gústanme moito, a miña tía Pepa aguantando da cola do vestido está auténtica:
Atención!! ao fondo á dereita meu pai, solidarizado coa cada vez máis preto extinción dos pingüinos, e na esquerda e vestida de azulón a muller máis piropeada ese día despois da novia, a miña prima Olalla:
Por último a noiva bicando ao Pablo, ésta é unha pena que teña tan mala calidade porque é das mellores:
Aínda que as miñas fotos non fan xustiza Adri ese día escintilaba coma unha fadiña, e como dí miña nai Diego parecía un príncipe…vamos que ¡¡¡menudo conto o de aquel día !!! :mrgreen:
aki estou no traballo pasando o tempo (a cousa está moi mal),cando de repente me acordei dunha historia k poida k vos sexa interesante.
CAPÍTULO UN: O ENCONTRO
O martes dia 22 iba eu tan contento por alfonso molina dirección salida da ciudad.Era un dia perfecto:viña de facer unha grabación moi chula,facia un tempo de carallo,a radio a tope,en fin un dia trankilo.Todo cambiou cando de repente escoito tres ou catro bocinazos detras de min.Miro polo retrovisor e vexo como un deportivo ven adiantando a diestro e a siniestro cunha velocidade endiablada.non lle fixen máis caso hasta k chegou a miña altura pero nen corto nen perezoso da un volantazo para meterse diante de min no meu carril(eu iba polo carril da esquerda) con un só pero:non había espacio suficiente.aínda asi fíxoo, facendo k eu pegara un volantazo cara a esquerda para evitalo, pegando ca minha furgoneta( bueno a do meu jefe) contra a mediana. O caso é k non me gustou moito o “detalle” asi k lle pitei e lle dei luces ademais de acordarme de gran parte da súa familia.El marchou.
CAPÍTULO DOUS:A LOCURA
O tráfico era denso,os coches circulaban amodiño con paradas ocasionales.Non sei se foi cousa do destino k me xogou unha mala pasada o simplemente foi murphy(k polo visto non colle vacacións nin no verán),o caso é k cen metros máis adiante coincido co coche en cuestión en paralelo.Non podía deixar k eses nenos de papá -eran dous-me botaran da carretera e non dicirlles nada.grave error.Comenteilles o k opinaba da súa maniobra e despois de varios descalificativos mutuos(teño k decir k me puxeron a caer dun burro,por encima)sucede o seguinte:arrancan contra a furgoneta e unha vez máis consígoos eskivar -gracias k non viña nadie polo terceiro carril-,andan sobre dez metros e de repente frenan o coche en seco.a partir de aki todo pasou moi rápido.o conductor baixou do coche co puño cerrado,acercouse a min a toda velocidad e eu,k tiña a ventanilla aberta,empecei a cerrala a toda hostia ó tempo k fechaba a porta.Aínda non tiña a ventanilla cerrada de todo e xa vexo como a reventa en mil anacos dun puñetazo.Con tan mala sorte k o puñetazo alcanzoume a min na gorxa e no brazo cortandome as duas zonas cos cristales.e todo por levar o cinto posto e non poder apartar (despois hai campañas de Trafico k che din k para salvar a vida poñas o cinturón.me cago en trafico!! ademáis nunca están cando fan falta como era o caso)
o tio colleu as de vlilladiego e marchou a lume de carozo cara sabe dios donde no seu inmaculado mecerdes descapotable.A min non me pasou nada máis k o moratón do puñetazo e os cortes no cuello e no brazo por culpa dos cristales,pero kdei tan perplejo co k acababa de pasar k case se me olvida coller a matrícula.
CAPITULO TRES E POR AGORA ÚLTIMO:ESOS SIMPÁTICOS SEÑORES DA POLICÍA
Sólo direi k me andiveron mareando da guardia civil a policia local da coruña e daki para a policía nacional donde por fin puiden poñer unha denuncia por agresións.pero como polo neviosismo do momento(tamén chamado acojone) polo visto collin mal a matrícula e agora dinme k non poden facer nada.Pois vaia merda de policia k temos.en fin k a ver k pasa.o medo do corpo non mo kita nadie
se o vedes tede tino ,solo recordo uns ollos inyectados en sangre e unha mandíbula con vida propia
o coche é un mercedes clk de gran cilindrada de color negro,descapotable e de matrícula 5206 dhf
bueno eivos de manter informados das novedades k se produzcan
El otro día Sam me preguntaba cómo podía colocar ” emociones ” en el blog, me pareció buena idea colgar un post para que todo el mundo conozca cómo insertarlos. Se pueden poner tanto en los posts como en los comentarios. Saludos.
Pablo
ainevran
aeiraderebeca
samufon
javierpose
sonmoncho
sonxosemaria
Se nos queredes facer unha visita estades invitados a facer unha ruta, con merenda engadida 
Bueno por si a caso a alguén lle interesa algunha das actividades, que non todo son concertos, ou os concertos, que algo sí que hai… pois secundo a boa idea de Javier e déixovos un avance do programa que comenza XA!!:
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
>
