Unsamigos

Tremenda leria

Saludos

Publicado por Pablo on Novembro 4, 2009

Xa vai boa ke non me paso por aquí pero por aquí sigo. O ke pasa é ke ando liadísimo e non atopo o momento pero a ver se nos próximos meses vou cerrando proxectos(algúns xa empezaron fai 3 anos, vai sendo hora), tómome un kit-kat e vacilo un pouco por acó.

Saludos para tod@s.

Publicado en Varios | Deixa un comentario »

¿Reflexión o cebra-spam ?

Publicado por samufon on Outubro 9, 2009

Leyendo un artículo de prensa en (La voz de Galicia) versión online, que también escuché mas tarde en un telediario, me topé con un artículo, notícia, curiosidad o como  lo quieran denominar, que me ha resultado curioso, pero no por la noticia en si, mas bién por el tratamiento del periodico en cuestión.

En la entradilla de la portada se puede leer esto.

————————————————————————————————

emergentes| zebrarte


Reflexionar antes de cruzar

Un colectivo de jóvenes plasma sobre medio centenar de pasos de cebra de Vigo frases célebres con las que pretende hacer pensar a los peatones

————————————————————————————————-

En un principio pensé que era una iniciativa temporal por parte del ayuntamiento o algún otro organismo, realizado como lo indican por un colectivo de jovenes. Lo que entiendí yo como colectivo en este caso es una organización con normas, estatutos y regularizado que emprenden en conjunto una iniciativa, algo controlado que no tendría nada de malo, pero al ver esta noticia me he dado cuenta que solamente es una especie de gamberrada, por decirlo de alguna forma, de unos jóvenes.

En resumen, a mi manera de verlo, el periódico lo toma como un acto digno de alabanzas del que se tendría que tomar ejemplo y incluso imitar, y mi sensación de elevar por parte de la prensa a estos muchachos a la categoría de héroes se aumentó con esta segunda parte narrada por el periódico.

La cuestión es que yo no veo el acto de los muchachos como algo digno de imitar y alabar, la iniciativa de poner las frases en los pasos de cebra me parece buena aunque con ciertos matices, pero la manera de hacerlo de una forma totalmente furtiva, es lo que no me parece correcto que se incentive, de hecho en la segunda parte se puede recoger esta frase de uno de los muchachos que viaja a Londres:

«Allí tendremos que andarnos con cuidado porque dicen que los bobbies no se andan con chiquitas y aún vamos a acabar entre rejas»

Con lo que dan por aclarado que saben perfectamente que lo que hacen no está del todo bien.

Ahora os preguntareis, y por que no te parece bien que lo hagan, pues como comenté anteriormente, mayormente es la forma en que lo hacen, la clandestinidad, si los muchachos acudieran al organismo oportuno y sugirieran su propuesta, y lo consiguieran hacer con permiso y totalmente regulado, yo estaría de acuerdo con que lo hicieran, e incluso también apoyaría la iniciativa, aunque veo un pequeño problema de seguridad en el asunto, en la noticia indican:

“han tomado la cautela de pintarlas únicamente en las primeras franjas blancas de los pasos de peatones. «No queremos que nadie se quede parado en el medio de la carretera leyendo y lo atropellen por nuestra culpa»”

A mi de pequeñito mis padres me insistían una y otra vez que mirara muchas veces a un lado y al otro de la carretera antes de cruzar, e incluso así que no me confiara. De manera que supongo que también lo harán en los pasos de cebra de los semaforos con avisadores sonoros (lo cual tampoco eximiría de la posibilidad de tener un accidente), porque si ya existen accidentes por distracciones al cruzar sin entretenerse con frases, imaginaros con ellas.

Yo espero por el bien de las personas, que estén mas atentos a si se acercan coches por los lados y si se detienen, que a una frase famosa del gran filósofo y humanista Groucho Marx por poner un ejemplo. Pero asumiendo que el factor seguridad ya estuviera controlado, lo que realmente me preocupa es el hacerlo de esta forma clandestina y sin control ninguno, ¿esta manera de hacerlo a que nos podría llevar?:

Imaginaros por un momento que se da por bueno y aceptado que pongan lo que les de la gana en los cebreados, que les permitan e incentiven que lo hagan y aumenten sin control ninguno como tienen pensado el número de frases, a las personas que vengan después y quieran poner las frases o cosas que también les plazca, como se les podría echar en cara que lo hagan por muy absurda, retorcida o de mal gusto que sea la frase o reivindicación que escriban, e incluso iría mas allá, como evitaríamos que después vengan las empresas de publicidad y copiando la iniciativa inunden los pasos de cebra de publicidad molesta por todas partes, y que miremos donde miremos no tengamos mas remedio que aguantar “cebra-spam”.

Pues lo dicho, la iniciativa es buena, las formas y el descontrol de la misma pésimo, y que el periódico incentive dicho descontrol y poco civismo de esta, peor todavía.

Publicado en Varios | Etiquetado: , | Deixa un comentario »

La ciencia Española no necesita tijeras

Publicado por samufon on Outubro 7, 2009

NO TIJERAS

Este post es solamente una opinión mía personal, el resto de los miembros de este blog no han participado aunque tampoco les he preguntado, pero pienso que estarán de acuerdo con que lo publique, y si no, que lo digan en los comentarios. Para conocer mas de mi opinión sobre el tema pincha aquí.

I+D=P+R  Fórmula matemática simple

(Investigación + Desarrollo = Proyectos + Recursos )

I+D



Publicado en Noticias, Varios | Etiquetado: , , , | Deixa un comentario »

A miña famosa familia

Publicado por samufon on Setembro 20, 2009

Bos días a todolos presentes na sala, xa sei que estaredes un pouco abraiados pola miña presenza dous días consecutivos, mais coma me aburría un chisco, aquí estou. Tamén vos daredes conta que empecei a escribir este post en galego, cousa pouco frecuente en min, pero o tema que quero comentar vai sobor un programa da prestixiosa canle “TVG” chamado “A miña famosa familia“, visto por min por primeira vez onte pola noite, sabado, arredor das 21:15 horas, o fago neste idioma coma omenaxe particular.

Para comenzar quero aclarar que a min a teleboina non me gusta especialmente polo seu exceso da gaita e folclore (cousa que eu non estou en contra do seu uso e divulgación, pero coma todo con moderación, cousa que a TVG lle falta o meu parecer neste aspecto, e incluso abusa delo), pero de vez en cando teñen programas que me resultan interesantes, entretidos e educativos, coma os que amosan os pobos e cidades de Galicia e a súa historia., por eso o meu interese sobor o programa mencionado.

Resultoume interesante a idea principal do mesmo, coller  unha persoa normal e corrente de calquera lugar e indagar na súa árbore xenealóxica ata atopar un antergo famoso, e polo camiño enlazar a arbore ca historía de Galicia ou donde sexa que proveña e cos persoaxes históricos, pero coma sempre, tiña a galega que meterlle o seu punto  tocacollóns para fastidiarme o asunto, e paso a aclarar deseguido o motivo polo que o menciono.

O primeiro dos dous puntos que me disgustaron notablemente do programa foi estranamente o concursante, participante, coello de indias ou como se poida chamar o suxeito que se presta para a indagación da súa árbore xenealóxica.

Xa sei que sen el ou ela non existiría a razón do programa, pero a dona que se presentou voluntaria desta vez resultoume algo desagradable o seu comportamento, que o meu parecer resultoume narcisista e egocentrista. Notáronselle as súas gañas de protagonismo (por unha parte razoable pois ela era a base do programa), pero a reacción que tivo o final do programa cando a relacionaron con Rosalía pareceume fora de lugar, e recordoume a sua reacción a dunha cativa na porta da escola dicindolle as suas compañeiras ¡¡¡ Pois o meu pai e moito mais importante co teu, e o xefe da fabrica e pode despedir o teu cando lle pete !!! pero claro,  seguro que sóamente foi unha impresión miña, e o mais seguro o malinterpretara, pero de tódolos seitos non me gustou.

E por último e mais importante foi a actuación do presentador, noteino forzado, tratandolle de dar un misterio o programa que na realidade non precisaba. O levar a dona os lugares relacionados cos seus antergos e esplicarlle a historia do lugar relacionada ca súa familia e un detalle moi bo, pero a insistencia que tiña o presentador de que a participante adiviñara quen era a persoa da que falaban en cada momento e en cada lugar según avanzaban na árbore xenealóxica desgustoume. Suponse que a voluntaria ou voluntario se presentan porque non teñen nin idea de quen son os seus antergos nin os lugares relacionados ca familia, polo que ter que andar adiviñando seguido queda fora de lugar.

Desagradoume principalmente cando no programa amosaron con antelación que estaba relacionada con Ovidio murguia, fillo de Rosalía,  tivera tuberculose no hostal dos reis católicos , antigamente hospital en Santiago de Compostela. O presentador lle insistía a voluntaria que adiviñara unha e outra vez se sabía quen era, coma se ela tivera que saber cantos famosos tiveron tuberculose no devandito hospital, ou os nomes dos sete fillos de Rosalía, e se estiveran enfermos e save deus que mais para poder decatarse. Pareceume que o presentador en vez de intentar darlle emoción o programa soamente trataba de amosar a ignorancia dunha persoa que no fondo non tiña por que coñecer esos detalles, verdadeiramente pareceume desagradable e de moi mal gusto.

Polo resto do programa me agradou bastante, a investigación da xenealoxía do participante e as esplicacións dos espertos da historia dos lugares e persoas pareceume boa,  necesaría e na cantidade xusta coma para facer un programa que ademais de educar entretén bastante.

Publicado en Varios | Etiquetado: , , | Deixa un comentario »

Canciones piratas

Publicado por samufon on Setembro 19, 2009

Aviso importante  fricada a la vista,  este post no es apto para personas sensibles a los asuntos de frikis y sus respectivas fricadas:

Este post viene a cuento de dos simples y contundentes razones, la primera es el siguiente enlace de meneame, y la segunda es  que el post mas visitado de mi blog a pesar de ser publicado en enero es este. Así que sumando dos y dos y viendo que este blog está un poco parado,  me he animado a hacer está humilde recopilación de canciones piratas (para entretenerme un poco, que últimamente estoy bastante aburrido).

Pues empezaré aclarando que (una canción pirata tiene que poseer letra, así que las que forman parte de bandas sonoras con música pero sin melodía, para mi no cuentan).

Así que comenzaré con las tres mas famosas que se me vienen a la cabeza, y como no, la primera de todas y por orden cronológico sería la famosa canción de la película de “la Isla del tesoro” con su famosa estrofa (how, how, how y una botella de ron) enlace de la canción. Película dirigida por Bryon Haskin en 1950 inspirada de la novela escrita por Robert Louis Stevenson en Londres 1883 según la wikipedia.

La segunda para mi opinión es “La canción del pirata”  poema del romanticismo español escrito por José de Espronceda y versionado en una canción interpretada por el grupo “Tierra santa” en el disco “Tierras de leyenda”  (año 2000) y para disfrutarla con un poco de humor con imágenes de la películas de “Piratas del caribe”video  sacado de You Tube en este enlace, espero que la disfrutéis y os riáis igual que yo.

La tercera y prosiguiendo con “Piratas del caribe” es la canción que canta el niño en la tercera película “En el fin del  mundo” (del año 2007) y os la dejo en este otro enlace también sacado de  You Tube, y esta otra plasmada en la la trilogía “un gran pirata soy” pero con una voz un poco chistosa, que para ser pirata no da mucho miedo a mi parecer.

Ahora por variar un poquito otra canción famosa aunque se sale de lo estrictamente calificado como canción pirata, pero me apetecía ponerla. La canción de Juaquín Sabina “La del pirata cojo” incorporada en el disco “Física y química” (año 1992).

Volviendo al tema, una canción que además de famosa tiene un poco de ritmillo Disney, encontrada en la película de “Peter Pan” (año 1953), personaje inspirado por el escritor James Matthew Barrie en 1904. Junto con esta otra que por su deliciosa interpretación merece la pena escucharla en este enlace con todos los sentidos muy atentos para poder apreciarla en su totalidad.

Otra canción pirata que mete mucho miedo es la de la antigua serie de dibujos animados “Los Fruittis” creada en el año 1991, os aseguro que no habéis pasado mas miedo en la vida con una canción.

Pprosiguiendo con canciones infantiles de pirata (las mas abundantes) esta otra de una serie infantil “Los backyardigans” o “los amiguitos del jardín” en su versión española creada por Janice Burgess (2004).

Por último y definitivo una parodia de un gran pirata soy en versión internautica vista aquí de lo mas cutre y friki que me he encontrado al respecto.

Espero que por un momento disfrutarais de este friquiespacio dedicado a las melodias piratescas, si os apetece y encontráis mas canciones piratas podréis dejarlas en los comentarios como añadido, que no os de vergüenza,ya que no es fácil encontrarlas, o por lo menos yo no lo he conseguido, aunque tampoco tube mucho tiempo, eso si, preferiría que fueran canciones en castellano, y si a mayores de la letra de la canción poneis un enlace donde se pueda escuchar (si existe) mejor que mejor, gracias a todos por aguantar este frikimomento.




Publicado en Varios, musiqueo, videoclips | Etiquetado: , , | Deixa un comentario »

bombóns recibidos!

Publicado por sonxosemaria on Xullo 6, 2009

Somentes quero agradecer a Pablo os bombóns enviados, xa foron recibidos e degustados (menos o Roi, que non obtivo autorización pediátrica para inxerir tales manxares)
Agradécese moitísimo o detalle. Unha aperta moi forte!

Publicado en Varios | Deixa un comentario »

…después de M.J.

Publicado por aeiraderebeca on Xuño 26, 2009

 De esas cosas que te lleva un rato asimilar…adiós a la sombra blanca de Michael Jackson que a pesar de todo… siempre será Michael Jackson.

Publicado en Varios | Deixa un comentario »

Los espermatozoides no se aburren

Publicado por samufon on Xuño 19, 2009

Alguna vez vosotros habeis estudiado el sistema reproductor, quizás s,i tal vez sólo conocereis del tema por lo que aprendisteis en la calle, pero seguro que nunca, jamás de los jamases, incluso los que estudiasteis la carrera de medicina os han enseñado esto.

Con una super cámara han capturado la vida y reacción de los espermatozoides mientras no tienen que salir a trabajar,  el resultado es impresionante, no os lo vais a creer pero la cosa es así.

( Enlace a youtube “THE VOCAPEOPLE”)

Publicado en Humor, Varios, musiqueo | Etiquetado: | 1 Comentario »

No estómago e na boca das baleas viñan mancheas de camaróns…

Publicado por aeiraderebeca on Xuño 18, 2009

 Esta semana ando lacazaneando na rede…lendo cousas que nunca teño tempo de ler, e atopei esto,; estou pensando en que non sería mala idea facer unha serie de fotos sobre os vellos edificios da nosa industria mariñeira.

O Caneliñas

 Todo empezou, explican Pedro e Julio facendo de guías, cunha compañía de capital noruego, que foi a primeira en operar alí. Fíxoo, en efecto, entre 1924 y 1927, según conta no seu libro A caza das baleas en augas ibéricas Héctor Quiroga . Julio enseña no lugar un vello marco de pedra cas siglas da  empresa gravadas. Aquela empresa tiña tamén socios españois e ingleses, pero é posible que xa a utilizaran antes de 1924 os noruegos, que deixaron alí unha serie de edificios de pedra e instalacións portuarias das que aínda quedan restos. 
O cambio a IBSA
Pero aqueles anos quedan lonxe. Pedro e  Julio son da segunda experiencia empresarial, a máis longa.
Despois de varios anos sen actividade, un grupo de armadores coruñeses volveron a abrir Caneliñas cunha nova empresa, Industrias Baleeiras Sociedade  Anónima, a IBSA.
O primeiro cetáceo foi despedazado e vendido nas renovadas instalacións en 1952. Dous anos despois Pedro Ares entraba a traballar alí como electricista, pero tamén botando unha man cos animais cuando facía falla. Julio Arias entraría na fábrica en 1960 para levar a contabilidade e acabaría sendo xefe de produción. A vida como traballadores da IBSA, contan, non era mala. «Sacábase un soldo estupendo, con cada balea os traballadores podía saír con mil duros no peto», conta Arias. E o traballo, ademáis, facíase rápido.
Cando chegaba un barco -ao primeiro houbo dous, o Caneliñas e o Temerario – avisabase os empleados se nese momento non se encontraban en horario de traballo. Os buques chegaban cos animais pegados aos seus costados e non tiñan moito tempo, desde a captura, para volver a porto, porque ás 15 horas a carne empezaba a estropearse.
Nunhas tres horas o animal de 18 metros e varias toneladas de peso quedaba troceado e  listo para su venda. Traballaban en eso 18 home e 14 ou 15 mulleres. Eran veciños do Pindo, O Ézaro, Gures.
Pero non só os dous barcos da IBSA chegaban a ese porto. Outro que o facía de vez en cando era o Azor , o iate de Franco, desde o que o dictador cazaba cachalotes que despois se despedazaban en Caneliñas. Tamén pasou por alí varias veces outro gran aficionado á pesca, Santiago Bernabeu, a quen os dous recordan con cariño.
Hasta 200 baleas ao ano pasaban por alí, contan Julio e Pedro mentras explican, sobre o lugar, cómo funcionaba a rampa e cómo se levaban tirados por un cable, os exemplares á nave de despiece. Unha pequena caseta no punto máis alonxado da baleeira era, explica Julio Arias, o polvorín. Alí  gardábase a munición -importada de Alemania nos anos 30- coa que se disparaban os arpóns desde o cañón de proa dos barcos. Cada arpón pesaba 70 quilos.
Din que non foron os pescadores os que mermaron o número de baleas no  Atlántico. Según Arias, os animais foron sistemáticamente aniquilados durante a Segunda Guerra Mundial polo seu parecido cos submarinos. Antes de cerciorarse do que eran, por se acaso,  pegábanlles un cañonazo.
Nos 70 xa había cupos para a caza, moitos controis e novos clientes. Se antes houbo en Gures veciños noruegos, por entonces chegaron xaponeses. Eles foron os últimos clientes. Foi entonces cando se fixo a última reforma das instalacións. Hoxe pouco queda delas. Algunhas barbas poden verse aínda pola zona. Os primeiros edificios teñen as cubertas afundidas e parte dos últimos que se levantaron padecen tamén os rigores do tempo.
Sen pegadas do pasado
As miles de baleas que por alí pasaron foron un medio de vida para moitos veciños, pero nada queda en Cee que recorde aqueles tempos. No hai un museo con restos de ósos ni de ningún outro elemento. Só conserva fotos quen as fixo. E os recordos.
Tanto a Pedro como a Julio gustáballes moito a carne de balea. Curiosamente, din, non sabía a peixe, senón a cucho. Se a un lla sirven rebozada, din, non se pode distinguir do cuadrúpedo.
Pero son só recordos. En 1986 a fábrica pasou a mellor vida e non quedou outra que comer cucho. Xa no volviu a haber intentos de abrir aquelo nin de reconvertilo noutra industria. As vellas naves, sen mantemento algún, acabarán caendo.
Tal vez o futuro pase por esos plans de urbanización que soan desde fai anos. Eso sí, avisa Julio Arias, que se preparen os inquilinos porque o vento, cando zoa, é dos duros en Caneliñas.
En 1986 cerrou en Cee a baleeira de Gures tras cerca de 60 anos de actividade e de daren traballo a centos de veciños cos miles de cetáceos capturados.

Autor:
Eduardo Eiroa 
Data de publicación:
1/3/2009

Publicado en Varios | Deixa un comentario »

Revolución civil digital en Irán

Publicado por aeiraderebeca on Xuño 17, 2009

 

persepolis 

El año pasado el mundo fue testigo de lo que fue la primera guerra a gran escala librada entre dos naciones sin bombas ni soldados en el campo de batalla, sino que de manera virtual por Internet (entre Rusia y Georgia), y ahora, en estos precisos momentos, se está librando la primera revolución civil digital de la historia de la humanidad, y está ocurriendo en la nación de Irán. Ler o resto desta entrada »

Publicado en Varios | Deixa un comentario »